her insanın avuçiçi
aslında bir güldür
diken batınca
çobanlar geceleri
ateş yakar
konuşmak için dağlarla
ırmaklar
uzun bir hüzündür
denizlere doğru
her kalp
ölümün kıyısına
demirlidir ezelden
Kar Yağmasa
kar yağmasa
bu dağların ateşini
kim söndürür
gülüşün olmasa
dudaklarım nereye
koyar başını
gözlerin olmasa
kim getirir geceyi
hilal kaşlar ile
ve yüreğin olmasa
aşk ölür
bütün güller