suyun evi nerdedir yağmur gözlerimin annemin ve gazzeli çocuklarınkuşları büyüten ağaçlar mı gökyüzü mü kanatlarını taşıyan rüzgâr mıiki denizin suyu karışmaz bu dünyada biri âşık biri mâşuk biliyorsun güneş karanlığı yontup yontup gündüz yapar dudağın gülüşümü hüzünacı aslında bir dağdır…
o akşam mantıku’t-tayr’ı okudu dedem sevdik süleyman’ı belkıs’ırüzgâr geldi sustu saçlarında aynaların geçti içinden yusuf rüyalarıaşkın yazdığı muskayı taktı boynuna hicran bir deniz bekledi güneşini hüzün büyür gurbet olur gülüş bir bebeğin uykusunda anne yüzütürkünün kestiği dillere destan olur dağlar…
denizleri yıkayan ırmaklardan geliyorum yağmurun çiçeklendiği topraklardanotur da tara gecenin saçlarını kırık bir aynada gülüşünü tutuşturan mumlarıngeçecek biliyorum yarası hafif bir rüzgârın nefesiyle beşiğinde sallanan uykuların hazırlıksız bir yolculuğun rüyalarından geliyorum aşkın yüzünü gören kuyulardangelini götürmek için süslenen atların güzelliğini…
saçlarım aynalarda değil leylâ şeb-i yeldânın avuçlarında uzun uzuntarağında hüznün tel tel yelelerinde yılkı atların karlı dağları mesken tutanrıhtımlarda simidini martılarla bölüşen şeker dedenin pamuk sakallarında sesim kuyularda değil yusuf gazze’li çocukların hıçkırıklarındahüseynî ezanlarında günde beş vakit tevhide kale olan…
camlarda kalan gözleri toplasam aynaların içine durgun sulara çiçeklerin susuzluğunu anlar yağmur kuşların açılan kanatlarını rüzgâr ağaçların altında serinlenen insanlar değil yalnız yere uzanan gölgeler uzakta küçücük pencereden ışık el sallar umuda kalkıp gitmeliyim ay ile yıldızları gökyüzünde otlatan gecenin…
hüznü yontukça artar usta boşuna uğraşma ben çırağım ezeldenkadife sesin kirpiklerini ıslatan türküleri neşet ertaş söyler oradabak dağın toprağı var taşı var karı var göklere yükselen dumanlı başı kırışan bir alnın yazısını kim okur götüreyim kim dokur iplik vereyimgölgesi nasıl…
akşamları aynalardan sarkan güzelliği sulara bırak ince parmaklarınlakırılmış ve kovulmuş bir mavinin yalnızlığını sahiplenince gökyüzüsesini kuyulardan çeken kervan kaç gün saklayabilir ağıtların mağrasında na’rasına uzanan harflerin sessizliğini hangi dil dillendirir sahralarda söyleki bakışı yeni doğmuş bir bebeğin annesinin gözlerinden süzülmüştür…
ırmakları dağlardan çağırmaya gidiyorum geceyi göklerdengülüşünü dudaklarından gözlerini yağmurlardan ellerini çiçeklerdenkaşlarını çukur aynalardan bakışlarını çocuklardan kalabalık bir evde uyuyan bebeğin uykusunu rüyalar taşır biliyorumtohum serpen çiftçinin kıl çuvalındaki buğdayları aşılayan rüzgârlarkime söyledimse sakladı sesini kuyulara çığlık ipleriyle sarkıtarak hayalindeki köprüden…
mezar dediğin bir kerpiç evdir baba işte toprak işte sıra sıra tahtalarha toprağın üstünde yapmışsın evini ha altında ne fark ederama merhamet başka hele çocuklara her yürekte bulunmuyor baba ondan bulutlar ağlar kıyının dizlerini döver dalgalar dumanlanır dağlarşu insan da…
“ELİNLE KOYMADIĞINI ALMA! KİMSENİN KALBİNİ KIRMA! HER ŞEYİ OLDUĞU GİBİ GÖR!.” Merhaba efendim! Mustafa Özdamar, 1946 yılında Konya’da doğdu. Konya ve Ankara İmam Hatip Liseleri’nde ve Erzurum Yüksek İslam Enstitüsü’nde okudu. Gazete ve dergilerde köşe ve araştırma yazıları yazdı. Tasavvuf…
karanlığın sustuğu vakitleri topluyor dolunay dudağının aynasındanbit pazarında satılan beyaz bir gömlek ne kadar kirlidir ey kassârlastik ayakkabısını oyuncak kamyon yapan çocuklar şimdi nerede çığlık yetimlerin sesinden bir rüzgardır gülüş neşelerinden bir gülistantren yolcuları değil şehrin kokusunu da getirir kompartımanlarındabilirim…
üşüdüm kara sarıldım yandım nara sustum çığlıklaraönde giden bir atın alaturka nallarıının sesi geçiyor toprağaparmağı yüksüklü terzinin iğnesinde gözleri yorgun kumaşlarda hem içinde hem teleğindedir ormanın kokusu kuşların al burnunayağmuru da vuran yıldırımın dağlara düşerken ışığı orda denizden maviorda yaktığı…
ölüm var yanan ateşte ısınan suda yıkanan teneşirde taşınan tabuttakazılan toprakta örülen tuğlada kesilen mermerde ahşap evlerdekara kaşlarda ve gözlerde alyuvarlarda akyuvarlarda tenlerde oysa her doğan çocuk muştu getirir dedeli nineli hanelereanne-babalara pencereleri bayram için süslenmiş okullaragelinlere güveyilere yuva yapmaya…
eski şehirden yeni şehre giden yolcunun rüyasındaki güzelsustuğun için yağmur yağıyor tutunarak uzun kirpiklerineve kar yağıyor yıldızlı bir akşam siyah saçlarına alıştım gelmediğin her sisli güne hisli geceyedağ değilim ki öyle dimdik durayım rüzgâra fırtınayasolacak elimde siyah beyaz fotoğafı çocuk…
çağlayanların sesini alıp götürür sular kumlarla denizekaşka atın teri bulaşmış bir heybede çobanın ekmeği göze bulnerede hüzne güveyi muhabbete gelin nefrete kuma kirpiklerin süzdüğü ışığı gülüşün getirir elleri beyaz ve uzunsusmuş zamanın gırtlağında onca çığlık yutkunmak ev evbiliyorsun gitmek kolay…
ırmakların dağların türküsü olduğunu nasıl unuttungülde toprağın kokusu var yağmurun suyu seherin yelibir de doğan ve batan güneşin kançanağı gözleri geldimse sesindendir kuyulardan her gün çektiğinaşk pazarında satılır yusuf biliyorsun gömleği yakup’taköroğlu’nda yiğitlik kerem’de dert ferhat’ta kazma otur da saçlarımdan…