Sevgili,
Sen yola çıktığında
Bütün âlem yolda olacak.
Sen Havva,
Âdem iki parça
yolun her iki ucunda.
Biraz ağlayacak
Çokça bekleyecek.
Sen yoldayken
Tam yolun ortasında
Henüz güneşi doğurmamış gebe
gibi bir anne
Su dökecek ardından.
Hep “dindirse” diyecek yanan soluğunu
Giden günlerin hevesi.
Sonra
sen döndüğünde evine
Âdem
diğer yarısını almaya gidecek.
Biraz şafakla
Biraz gülerek.
Suyun çıktığı o en temiz yerden
Balçığa karılan terden
Yeryüzü masalının başladığı
Habil’in ağlattığı çölden
Niyetini diline serpecek.
Ve ebedi aşkını çocukların
Güneş gibi.