gerçekliği olmayan algıları giymişim üst üste
oluşmuş vücut oluşmuş evren
ağaç daha bir durağan yerinde kaya daha bir durağan
çamurdan hamurumda köklüymüşüm gibi
su akıp gitse de, dönüşümlü, döner yerine
zaman gitse de, sönüp yanan lambadır yine
her şeyde hakikatmiş gibi bir yüz bir duruş
ama ‘gibi’ bir benzetme, bir bezetme, dünya evine göre
gerçekliği olmayan algıları giymişim üst üste
yanılgı, dehşet yanılgı ve birden bir yangı
üst üste sahte kimliklerim sallantıda
yangı büyüyor ve yangın
gerçekliği olmayan algıları yakan
vücut vitrininden soyup atan derileri kemikleri
ve yokluğa iten vitrini
gölge varlığımı düşüneliden beri
maddi gerçekliği eriyor ellerimin
yüzümün gözlerimin beynimin
dağılıyorum bulutlar sisler dumanlar gibi
(dağıntı pozlar dahi anlık)
kalıyor vehim-his düzeyinde varlığı