Hay aksi, bu fotoğrafta da hiç çıkmamışım. Baksanıza şu kel kafalı, koca göbekli, sırık boylu adam nasıl da önüme geçip yüzümü kapatıvermiş. Aradan azıcık kafam çıksaydı ne olurdu sanki? İşte o zaman ne kapılar açardı şu fotoğraf.
Şu küçük şehirde öyle kolay bir şey mi canım koskoca devlet erkânıyla aynı karede olmak? En önde bakan bey, vali, milletvekilleri, belediye başkanı, müsteşar, genel müdür, müsteşar yardımcıları; onların arkasında il müdürleri, daire başkanları, şube müdürleri, uzmanlar, danışmanlar, teknik ekip.
Bende şans ne gezer? Geçen haftaki fotoğrafta da kendime şöyle adam akıllı bir yer bulamadım.
Atalarımız ne demiş?
“Bana hangi fotoğrafta olduğunu söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim.”
Atalar öyle bir şey söylememiş mi? O atalar bu devirde yaşasaydı kesin söylerlerdi. Boş ver
canım ataları sen şimdi, şöyle ağır topların olduğu bir fotoğrafta gözüktün mü gözükmedin
mi sen ondan haber ver bana?
Yıllardır kapımın önündeki tabela hiç değişmedi.
Şube Müdürü
Nizamettin Hacıyatmaz
Ah canına yandığımın dünyası, bizim Hüsnü Şendul’a ‘hep sana, hepsi sana’ diyerek bütün kapıları üçer beşer açtı. Adam, dışardan liseyi bitirmiş. Sonra iki yıl da açık öğretim okumuş. Geldi başımıza daire başkanı oldu. Kenarımın başkanı. Adam daha bilgisayarın açma düğmesinin yerini bilmiyor. Boş versene sen! Bilgisayarı açıp da ne yapacak? Masanın arkasındaki duvarda önemli şahsiyetlerle çekilmiş boy boy fotoğrafları var. Bakanlar, valiler, müsteşarlar. Adamın suratına bakan, evvela ‘bundan bir halt olmaz.’ diye düşünüyor; amma velakin bakışlarını duvara çevirip fotoğrafları görünce ayağa kalkıp ceketini ilikliyor.
Hukuk İşleri Müdürlüğüne, genel müdür yardımcısı olan Sabri Hakyemez’e ne demeli? Sabri Bey, bırakın hukuk okumayı, hukuk fakültesinin önünden bile geçmişliği yoktur.
Kim takar ki bunu?
Kedi ulaşamadığı ete mundar dermiş, benimkisi o hesap. Bunca yıl bulduğum her törene koştur koştur gittim. Ne için? Fotoğraflarda iyi bir yer kapabilmek için.
Geçtiğimiz ocak ayında neredeyse başarıyordum. İlk sıradaydım ve müsteşar beyin yanındayım. İçimden dua edip duruyordum. ‘Allah’ım, kimse benim burada olduğumu fark etmesin.’ diye. Ah o kadın yok mu o kadın, salına salına merdivenlerden çıkıp başka yer yokmuş gibi gelip önüme duruverdi. Ben de bir anlık gaflet ve dalaletle bir adım geriye çekilmiş bulundum. Tabi geri çekilince başka birinin önüne geçtim. Önüne geçtiğim adam anında carladı: “Hey kardeşim, ne yapıyorsun? Çekilsene şuradan.” Baktım arkama, izbandut gibi bir adam. Dalaşmaya hiç gelmez. Ben de kuzu kuzu ta üçüncü sıraya geçtim.
On saniye içerisinde birinci ligden, üçünce lige düşen futbol takımı gibiydim.
Olmayınca olmuyor işte.
Ama azmin elinden ne kurtulur ki?
Bir dakika, siz de duyuyor musunuz? Kapının önünden takur tukur sesler geliyor. Çıkıp bak- sam iyi olacak.
Aman Allah’ım benim tabelayı indiriyorlar.
Yoksa… Sonunda olacağını biliyordum. Kesin beni daire başkanlığına terfi ettiler. Şükürler olsun Allah’ım bana bu günleri gösterdiğin için. Vay be. Ellerimi cebime soktum, utanmasam ıslık çalacağım.
Geçen haftalardaki fotoğrafın birinde sağ kolumla gözümün teki çıkmıştı. Ben biliyordum ama. Bu fotoğrafın beni bir yerlere getireceğini biliyordum. Benim tabelanın yerine yenisini takıyorlar.
Şube Müdürü fakat Şipşak
Benim de görevlendirme yazım bugün yarın gelir herhalde.
Fakat Hanım, burnunun ucunda yakın gözlükleri, Adile Naşit topuzu, tombul yanakları, iri gövdesi ve üzerinde siyah bir döpiyesle kapımın önünde beliriverdi. Gayet keyifli bir halde “Hayırlı olsun İfakat Hanım” dedim.
Fakat Hanım gözlüklerinin üzerinden beni süzüp kurum kurum kurularak, bu da yetmezmiş gibi bir de salınarak “Ah, teşekkür ederim Nizamettin Beyciğim.” dedi. “Bir bilseniz ne çok çalıştım bu makama gelmek için. Ama bununla da yetinecek değilim. Gözüm daha da yükseklerde.”
Tabelası daha yeni asılmışken hemen içeriye bir balina ahengiyle girdi. Duvarı göstererek “Rica etsem şu fotoğrafları kaldırır mısınız?” dedi.
Zaten bendeki fotoğraflar milattan önceki insanların mağara duvarlarına çiziktirdiklerinden biraz halliceydi. Fotoğraflarımı topladım.
Fakat Hanım, göğsüne sıkı sıkı bastırdığı fotoğrafı duvara astı.
O da ne? Bu yalnızca iki kişilik bir fotoğraftı.
Fakat Hanım, iri gövdesiyle dörtte üçünü kapladığı fotoğrafta müsteşar beyin elinden bir plaket alıyordu.
Eşyalarımı topladım. Acaba hangi daire başkanlığına beni terfi ettiler diye merak içindeydim. Odadan çıkarken İfakat Hanım, ardımdan seslendi. “Nizamettin Bey, sizi girişteki camekânlı bölmelere alıyoruz.” diyerek pis pis sırıttı ya da bana öyle geldi.
Sonra hemen makamın ağırlığına bürünerek burnunun ucuna düşmüş gözlükleriyle bana bakabilmek için başını iyice eğdi; omuzlarını kabarttı, soluklanmadan devam etti: “Orada da üstün hizmetler göstereceğinize eminiz. Hem görev, görevdir öyle değil mi? Makam, mevkilere takılıp kalacak insanlar mıyız biz?