Anıl Cihan

I siluetimi böldüm ay vaktihumus tenli zamanave füsunkar böcekleri çizdimdüştüğüm uzun yollara II sırra kadem basmış alnımdakana can katan dualarkerkükte mersiyeler yakar bir anaerbilde ölür çocuklar IIIellerim bulaşmış her demçaresizliğin koynunabu çalan azrailin saatikeşmekeş orta doğuda IVsözcükleri böldüm ay vaktikapandım…

I. tenimizden soluyorduk ve ağlayan topraktan canımızı insanların koynundan çıkardık ayırımlarda belirdi hayaletimiz II. sınır bulamadık zamanda ve çıldırdık sessizce beyaz gömleğimiz titretti bizi mühür bastık alnımızda ki bilmeceye