Bundan üç dört yıl önceydi… Terazinin taşı yine eksik, sütün kaymağı yine yarımdı. Kadife minderli, tül perdeli odalarda kristal aynaların ardında; sağrısı terli, yeleleri rüzgârlı, ağzı köpüklü atlar arıyordum. Özgürce koşan atlar, bağımsızca… Çünkü hepimiz semirmiş, yağ bağlamış, göbek salmış,…
Yaşlı adam sürdü ocağa bakır cezveyi. Çocuk çıkardı tel dolabından nemli kahveyi. Bu bir hikâyeydi, susulmalıydı şimdi. Usul usul yağmur, ağır ağır çamur. Uzaklara atılmış bir köy; bahsi yalnızlıktan açılmış. Annesi, şehirden getirdiği hediyeleri vermek için yan avludan Fadik teyzelere…
Kuşlar, su, güneş, ezan. Bitmeyecek olan bir hayat. Acı insanın gözlerini daha etkin hâle getirebilir. Çünkü baktığı her noktadan bir beklentisi olur insanın. Birkaç defa gözlerin kapanması acının hafiflediğini haber verirken, bir dilenci gibi ısrarla etrafına bakıyorsa gözler, acı yenileniyor…