Kapıyı kapattı usulca, terliklerini giydi. Paltosunu çıkarıp askıya astı. Aynaya takıldı gözleri. Kaderine bakakaldı. ‘Anne!’ diye bağıran ses, yarım bıraktı hüzün dalgasını. Koridora yöneldi. Kız koşarak ayaklarına sarıldı. Ellerine, arkasına bakıyordu telaşla. Portmantoya gitti. Ne yeni bir poşet vardı ne…
Annem, Yalnızlığın dimağa çarpan esrarı ile lâl oldum yine… Görünmeyen yüzler dolaşırken çevremde, saklanırken enfüsi soluklar; içime gömdüler beni bir daha… Karanlık burası, tenha, alışılmadık… Avare dolanırken sessizlikte ellerin nerede? Yalnızlık güzeldir derdim, “onu gurbette yaşamak ayrıdır” diye mukabele ederdin…
Yükselmenin en alçakçası, zayıfların sırtına basarak yükselmektir. (Schiller) Tozlu raflardan aldığı eski kitaplardan birisini açtı. Sayfaları hızlı hızlı çevirmesiyle etraf dumana boğuldu. Gözlerini kapadı ve usulca sayfanın üzerine doğru üfledi. Altın yaldızlı harfler yavaşça parlamaya başladı. ‘Bırakınız girsinler!’ yazılı…