“Ne feryâd edersin divâne bülbül Senin bu feryadın gulşene kalsın” Emrah Bir biçare âşık gibi düşmüşsün yoluna.İçim ezik,içim yaralı,içim ateşle dolu. Yaz sıcağında yaşadığım bir zemheri ayazı… Ruhum çelişkilerimle boğuşmakta. Zihnim öteleri kollamakta. Zihnim hep uzakları düşler halde. Kendim burada…
Düşünce bir şâhikadan üstümüze Bedirlenmiş ayın Manzarası ipekten kesilmiş aksi Duyulur nâzenin bir ruhun Geceyi yırtan endişe yüklü sesi Bir kopuştur yürek yangınlarını denizlere sürükler Bir ağlayıştır Kırılgan gövdelere Yeni hüzünler ekler Her ay düşünde Sızınca katmerlenmiş acılar tenlere Çekilir…
Kimi, hayatın farkında olmadığı ya da hayat üzerinde düşünme egzersizleri yapmadığı için zaten boşluğun da farkında değildir. Ve belki de, belki demeyelim, gerçekten öyledir, ona hayat konusunda düşündürecek imkânlar verilmeyip, gerekli fırsatlar önüne çıkmadığı için, hayat kendince bir vakit doldurma…
Bir tatil günü ve ben; çoğu zaman olduğu gibi yine kitapların arasındayım. İşten eve getirdiklerim de dâhil olmak üzere, bir türlü fırsat bulup düzeltmeye ve konuları itibarıyla sıralamaya vakit bulamadım. Ne zaman bu işi yapmaya kalksam, bir bakıyorum saatler geçmiş…
Kime gönül verir isem, benim ile yâr olmadı Halim bilip derdim sorup bana vefadâr olmadı Yunus Emre Ben her akşam giderken seni burada bırakıyorum. Bir hüzün meltemi bir esrik bakışla birlikte… Üzgün bir eda ve kırık bir yürekle baş başa……
Kitlelerin seslerini daha çok duyurdukları bir çağdayız. Bunu şöyle de ifade edebiliriz; 19.yüzyıldan bu tarafa, aralarında bir birlik olduğunu (Irk, din ve fikir birliği… Buna kalıtımsal ve kültürel birliktelik de diyebiliriz.) iddia eden topluluklar, iletişimin de yardımıyla, kendilerini ifade etme…
Şüphe etmeyen “…insanlar anlamadıklarına daha çok inanırlar.” der Tacitus. Ya da Montaigne’nin dediği gibi; “İnsan kafası öyledir ki kendine karanlık gelene daha kolay inanır.” Ve bu tür insanların inanışlarına uymadığı için, kendisi hakkında düşündüklerini şu cümlelerle kaydeder yazar: “Biliyorum kızıyorlar…
Sen Gel ve Çoğalt Bu Acıyı… Vakit vakte eklensin ve ben seni daha iyi duymak için dağlara çıkayım. İzinden, kokundan bir parça bulabilir miyim diye sahralarda dolaşayım. Enginleri aşıp, rüzgârlarla konuşayım. Şaşkınlar mahşerinde seni bulmak için kapı kapı, sokak sokak…
Bir yorgunlukla, bir yürek yangınıyla, hüznün eriten, değdiği sineleri kendine benzeten ağırlığıyla yollara düşerim. Gözüm seyrederken ufukla kesişen tarifsiz manzarayı, gönlüm yıllar öncesinin özlemini duyurur ruhuma… Ellerimde sabır sarmaşıkları, zihnimde eskimiş hayaller… Belki bir akşamdır şimdi bu ayrılışa, bu çekip…
“Ve nefret kenti kuşattığında yüreğine tutun” Bir hüzün yürüyüşü bu… Sessiz ve düşünceli adımlarla mesafeleri adımlayışımız… Her geçtiğimiz noktada hüzünden bir işaret bıraktığımız… Gâh iki damla yaşla… Gâh mahzun bir bakışla… Gâh kırık dökük iki mısrayla… Yaşadıklarımıza… Yaşayamadıklarımıza… Uzak iklimlere…
Bir muamma saldım geceye Çözsünler diye kuşlar Kuşlar ki takibini yaparlar muammaların Semayı tutar haykırışları Azaldıkça zaman artar da artar Bir hurufattan kalan sevda Ağlar sorgulu yürekler aya karşı Geceyi keşfe çıkar yıldız avcıları İnci mercan dökülür dillerinden Avazları dostu…
“Gel anla ve yaşa doğrusal hüznü Acılar güvence ölümsüzlüğe” diyen şairin (Akif İnan) sözüne uydum. Onlar ki, mısraların tutkunu olanları nasıl ve hangi vakitte ayartacaklarını iyi bilirler. Vurduklarında kelamın inceliğiyle ruhları, artık durası kalmayan bedenler bir bir düşerler ortalığa gece…
Kendi düşen köyler, kentler ağlamaz Sur dışında ben oturur ağlar(d)ım. Can Yücel Şimdi çıkarım yine şehre ben. Karşılar beni şehir yeni yeni yanan ışıkları, giderek ıssızlaşan caddeleri, sokaklarıyla. Ellerinde torbalarla geçer gider yanımdan insanlar, evlerinde kurulacak sıcacık sofraya yetişmek için.…
Her insanın bir şarkısı vardır; içinden zamanın ses verdiği… Ve zamanda bir etki, bir yankı, bir iz bıraktığı… Bazen dönülmez gidişleri hikâye ederiz, bazen sevgiliye selâm göndeririz o şarkıyla… İçinde anlatılanlar bazen sıladır, bazen gurbet… Bazen yaradır, bazen hicret… Bazen…
Neyi götürmeli yanında Yola çıkmak üzere olan bir seyyah Bir sevda iksirini akıtıp yüreğine Sürmeli mi aşk atını çekerek derinden bir ah! Bak şimdi ben demeliyim ki Tenha ve gece Dilinden anlayana ne söyler Silkindikçe dirilen Bir hayale sahip olmayı…
Istırabımın gösterdiği noktada yeni bir hayal vardı. Ve manzara eskisinden daha da sitemkârdı. Uzun zamandır belirginliklerinin yok olduğunu sandığım çelişkilerim dört bir yanımı sardı. Hükmedemediğim ve şimdiye kadar da hiç kimsenin hükmetmeyi başaramadığı duygular, mantığımı elimden aldı. Sen geldin ve…