Göğsümdeki bu yangın beni nereye götürürKaşların arasını gök kadar hicran bürümüşSüzülmüş bir hikâye ruhunun derinindedirÖlçüleri alt üst eden bir güzelliğin sahibisin Yoruldu gözlerim şavkındaki hüznü seyretmektenAh bu gecenin hangi vaktinde sana geleyimSensiz kâinatın derunundaki sırra nasıl ereyimVarlık deryasında bir yudum…
Başlar hicranla yüklü şarkılar… Duygu dünyaları hareketlenir. Bahtını sevdanın yeline vermiş sızım sızım sızlayan yürekler, sesleri yettiğince sitem gönderirler uzaklardaki sevgiliye… Vefayı bir yerlerde unutmuş olan dostlara… Ve sorarlar bir şarkının sözleriyle: “Sana ne oldu gönül şâd olmuyorsun Bu derd…
Bir türkünün yüzünden düşmüşüm acılara… Bir türküdür beni alıp götüren dağlara. Ve yine bir türküdür beni alıp götüren ve zamanın sonsuzluğunda kalbimden geçenlerle, dost yüzlerle, âşina yüreklerle tanıştıran, buluşturan. Çoğaldıkça içimdeki sınır tanımaz ve tariften aciz olduğum hasretliğin derinlerden ta…
İşte yine sabahın esmerinde Bir mısra için gönlümü acılara sunmaktayım İçim içimi kemirmekte Yorgun bir gecenin sabahında Dağlanmış bir yürekten dökülen tarifsiz acılar Yüreğime çöken bu taşlaşmış ağırlık Hüsnüne vurgun olduğum asudenin yokluğunu simgeler Vurgun yemiş bir dalgıç gibiyim Elimde…
“Aşkı şehirler yaratır, şehirler yaşatır diyorumGün gelir aşklarıyla anılır şehirler anılırsa”Necati Cumalı Şehirle ilgili birçok soruyu içinde barındıran cümle kimin? Tırnak içinde defterime kaydettiğim-Ki defterimde; insanlığın hafızasına ait, nice böyle söz var tırnak içine alınmış. Ana kaynaklara ek olarak, onlar…
Dağ gibi geliyor üzerime hayatYangınlar bir yandan seller bir yandanAzmimi delen binlerce hatıranın yükünü çekmekteyimYüreğim acılar ve umutsuz aşklar mahşeriBir sonsuzluk usaresi ruhumu emziriyorHer gün düşündüklerim sebebiyle öylesine yorgunumBir gökyüzü gibi şimdi bakışlarımYere bakıyor ve kavuşmak mümkün değilİçimin parlaklığı ölgün…
Eşyanın şairi olarak tanınan Sedat Umran, tanımlanamazlığıyla ön plana çıkan aşkı, “Aşk’ın Tanımı” adlı dörtlüğünde kendince tarif etmeye çalışıyor ve şöyle diyor: “Aşk bir candır kuşkunun mengenesindesıkıldıkça sesi çıkmaz olur, boğulurçığlıktan ipliktir dolanır yüreğimizene bulacağını arar, ne aradığını bulur” Şair…
Şair Edip Cansever’in bir mısraı var:“ Ne gelir elimizden insan olmaktan başka.” Şair bunu derken şiirin sadeliği ve büyüsü içerisinde aslında olmamız gereken son noktayı da göstermiyor mu? İnsan olarak yaratılmış bir varlığın, “insan olmaktan başka” olabileceği bir şeyin olmadığını…
Bakışların yeni bir hülyayı gezdirir beraberindeAnlaşılmazlık derdiyle malul gönüllerNaz makamında dönüp durdukçaBir yalvarış yükselir dillerinden Umutla yanan canlar aşkınaCanana ulaşmayan sessiz feryatlar aşkınaYalnızlığı ruhlarına perde etmiş büyük ruhlar aşkınaMatemle yanıp duran yoksul yürekler aşkınaGözyaşının yoğurup hüznün doyurdukları aşkınaYolumuza ışık tutan…
İstiklal olmadan istikbal olmaz. İstiklalini kaybeden ve başka milletlerin boyunduruğuna giren milletlerin istikbaldeki yolunu da onlar çizer. Başkaları tarafından oluşturulan böyle bir istikbalde, milletimizin kendi geleceğinden ve o gelecek içerisinde kendi kültüründen, kendine ait varlıklardan söz edilemez. Emri kim veriyorsa…
İnsanların hemen her şeyi karşılık bekleyerek yaptığı çağımızda; elle tutulur karşılığı olmayan böyle bir uğraşa gönül vermek, maddî ve manevî birikimini, kelimelerin dostluğunu elde etmeğe hasretmek, çoğu kişiye mantıklı görünmeyebilir. Ne var ki; söz sanatları içinde tartışmasız en büyük bir…
Gecenin bir yarısı… Çoğu kişi uykunun derin kollarına bırakmış bedenini… Böylece gündüz yaşanan birçok gerginliğin, sıkıntının, gerek fizikî, gerek ruhî manada yorduğu vücut, git gide bütün azaları bürüyen bir ağırlığın eseri olmuş ve gözler kapanmıştır. Ben ise çoğu zaman olduğu…
Hey gidi Ragıp ağabey… Onailk baştan beri aramıza hiç resmiyet koymadan, ilk tanıdığımdan beri hep böyle seslendim. Bu seslenişim onun da çok hoşuna gitmişti. Şanlıurfalı olmasına rağmen, benim memleketim olan Erzurum’la da bir bağı vardı ayrıca. Bunu yazımın ilerleyen bölümlerinde…
Gri bir gökyüzü altında ufka doğru yürür… Kalbi bir keder yumağı… Kırgınlıklar mahşerinden bir parça… Üzgünlüğünü tarif edecek kelimeler bulmanın sabrı ve gayreti içinde, dönüp durur manzaranın en ince ve en derin yerinde… Gönlünü ve kulağını dayamıştır öteler ötesine… Duyar…
“Türküler bir özel dildir, sığınılan tek gönüldür.” Muhsin İlyas Subaşı Yine türkülerin dünyasına düştü yolum. Zaten ayrıldığım var mı ki? Hikâyelerden, masallardan, destanlardan, nice mekânları yurt tutmuş acılardan, zulümlerden, şenliklerden, sevdası uğrunda sele gitmiş canlardan, aşkı için dağı delmiş âşıklardan,…
Türküler… İnce yüreklerin zamana saldığı bir velvele, bir feryat, gökyüzünü tutan bir nağme tufanı, bir söz mahşeri… Aşkların, acıların, yüreğe sığmayan mağrur bakışların, narin ve derin anlayışların, görülen, duyulan, hissedilen matemlerin ve sevinçlerin iç içe sarmalanarak söze ve nağmeye dönüşmesi……