178.Sayı / Ocak – Şubat 2019

Gelirken avuç içlerimizde taşıdığımız toprakla ısınıyoruzÇıkmasın kimse sınırlardan diyeYüzümüzü barikat yapıyoruz tel örgülereİyi günler diliyoruz Anadolu’yaHerkesin toprağı göğsündeBuram buram güneş…

I günahlarım ağzımda tadımlık cehennem seni görünce, öpünce sakladığım her yerimi kar iniyor ince ince karbeyaz yoğuruyorum cennetimi ağlayan gök…

Bu bir muammadan arta kalan mı  Bu koyu karanlık şehir mi yoksa  Rivayet odur ki, ufuklardasın Hangi diyardasın, söyle nerdesin …

kalpler de yıkılır duvar gibi göçer yar gibi sararmış bir yaprağın topraktaki yalnızlığı gölgemi yakan ateşin ocağında kül açan her…

İnsanca yaşamak yükünü omzundan atalı insana dağ dağ gibi yaraları insanın hiç atları olmadı rüzgârdan (istisna Süleyman) ama arkadaşları oldu…

Şiirim sanık sandalyesinde Zamanın ruhu beni yargılıyor Yittiğim zaman tünelinde Nice Tac Mahal düşlere gebe İmgesiz gökdelenlerden Düştüğüm  iddia ediliyor