Yaradılışı tersine dönmeye görsünÖlmeden kendine gömerler insanıOndan arta kalanlardırSonradan gömdükleriVicdanı kalbe defnetmek gibi Görmezden gelirler ilkinYazarak uzaktan bakıp göz ucuyla:‘Hayattayken insan nasıl öldürülür’ün kitabınıBir varmış, bir yokmuş gibi Unutarak öldürürler sonraSessiz bir köşeye atarak tenhaÇünkü insan hatıralarda öldürülür en iyiEski…
Geçen zaman gençleşir, mekan açar tozpembe Sanki bir rüyadan uyanırım masallar ülkesine Bir yerlerden koşup gelir çekirdeğimdeki ben Bedenim küçülür, ruhum çiçeklenir hemen Ne zaman doğduğum evin sokağına varsam Dağılır sis perdesi, döner düşlerimdeki evler Silinir mağrur boynunu göğe yükselten…
Bir şey anlatamamanın ağırlığındanHer şey/i anlatabilmenin hafifliğineH/içlenerek b/aktım varlık aynasındanGözlerimde boğulmayı göze alarakGüneşin guruba tutunması n/asılsa Hayat bir sürgünün ucundaİnsan: Heybesi kadar hülyaRuhun kızıl elması itminansaTüm yarım k/almışlıklar adınaBir hayal kırıklığıdır dünya Ben: Hudutsuz yanılgılar ülkesiY/önü savruk bir n/isyanın öznesiKalbinin…
Dışarda nobran bir rüzgârEğilmiş kasımpatıların saçlarını yolarNe hatmi hatmi, ne hanımeli hanımeliİçine kapanan güller mutlu günlerini ararBahçem tarumar Dağ taş ölüm rengi mevsimAyrılıklardan beslenir sükûtu hayalBaharın yitik çocuğu sonbahar:Vedasız kuşlar şimdi kimin gönlüne konarBedenim ruhuma dar Kelimeler resmedemez hüznünü kalbiminYaprak…
Metruk kalpleri tutuyor modern kutsallarYükseliyor nabzın yazı tura attığı borsaAvuçlarda bir kor gibi online esir kamplarıUfku daralanlara aydan satılık arsa İnsan: Bir kaçışa yüklenen hayal vaadiİçine gömülü cenneti dünyaya salanİncelir hüznünü Allah’a adayan çağGeriye ne kalır ademi ademden alsan Her…
Bir var, bin yoktuPenceresi güllere açılırdı evlerinEbruli sokaklarının adı huzurZamanın öznesi çocuktuGece yıldızları tararken saçlarımıza Kırlar bizi çağırırdı çiğdem sesiyleKarda kaysak erirdi hemen yokuşlarYakantop biter, topaç çevirme başlarDönerdi dünya bir çember etrafındaYuvalarını kalbimize yaparken kuşlar Gök kubbeyi sırtında taşıyan evlerinModifiye…
Kapattım dünyayla olan defterimiNe alacak kaldı ne verecekArtık ruhum vav içindeBir kuş kadar özgürBir kelebek kadar hafifSanki masallar ülkesindeyim Anladım çocuklar neden hep mutluTutkusuz bir derviş kadar dinginBulunmaz kalp kumaşları ipeksiÖyle bakarlar ki denizlerden enginDünyaları hesapsız, oldukları gibi:Tebessümlerinden beslenir cennet
Su daima mecraında mı akarAteş hep düştüğü yeri mi yakarYüklüyoruz hayatı ha bire ezbere İnsan neden efkârlanır gurup vaktindeArabeskle bir bağı var mı hüzün nöbetlerininBir dolmuşta da olsa damardan yüklenmenin Güneşe gebe yıldızlara aldırmayan geceEn ağır anlamları yüksünmez kelimelerGözü dışarıda…
Yorulup birgün duracak bu kalpBu dünya, bu evren, giydirilen anlamHayat bir sanrı sanıladursunİnsanın içine ne gömdüğü bilinmeyecek Hayaller, gerçekler, gitgeller…Düşüncenin dünyaya yüklendiği kapıEy mekan, zamana mukayyet yapı!Ne varsa döşte palazlanan birer birer Bir de kurşun gibi tüketilen kelimelerKalpte cam kırıkları:…
Şubatlar hep kara mıdır memleketimdeKarın beyaz yüzünün gölgelendiğiİçimizi yakan kara kışlar:Bir enkazım ki, demir taraklar gezinir etimde Uyanalım diye mi sallıyorsun RabbimBir beşik gibi dünyayıDaldığımız bu rüyadan Yoksa günahlarımız mı kırıyor arzın kalbiniBir piramit gibi üst üste koyduğumuz:Ona bir gökdelen…
04.17 Kurduğum sabah namazı alarmına değil, depreme uyandım. Ama ne uyanış! Uyku sersemliği, korku ve panik sarmalında ne yapacağını bilememe halinin bir terkibi. Bir sarsıntı ki ayakta durabilmek ne mümkün! Sanki devasa iki el, oturduğumuz apartmanı altından tutmuş…
Beyaz bir gölge gibiİçimdeki çocuğu uyandırır karAralar perdeyi hatıralarGünahların kararttığı dünyayaYepyeni bir sayfa açar Bir düş devri bir masalKış üstüne gelinlikMasumiyetin rengi karMelek sağnağı göklerdenKelebek kelebek akar Yıldızı sönmüş bir mazininHâlâ mahzun külleri yakarDışarda ne zaman kar yağsaGönlüm köprü, ruhum…
Keşke anne sen hiç yaşlanmasaydınVe ben hep çocuk kalsaydım dizlerinin dibindeGölgende boy atıp serpildikçeBir dolunay gibi küçüldüğünüHiç görmeseydim keşke Anne bak savuruyor kaderin elleriKalesi düşmüş kalbimeŞefkat pembesi yanaklarındanDökülen vefasız gülleri Gece, uyuyamadığın yatakGündüz bir ırmak gibi solmuş ellerindeİçime bir boşluk…
Ey murat aynası dünyaYaklaşan ölümün kıyısındaSana döndüm kaçırdığım trenlerin ağrısıylaTutuna tutuna güzelliğinin çağrısına Beni şehla gözlerinde boğan denizYaramda kabuk bağlayan mısraSana döndüm yazılmamış şiirlerin yasıyla Sana döndümAcı çekenle selfi çekene inatŞimdi ruhumu çimdikliyor ellerimUmut umut taş kaynıyor bağrımda Ey gönlü…
Kalp para gibi geçmezdi Doğduğum yerde babamın memleketi Bir yazıt gibi kazınmışcasına gönlüme Silemedim çocukluk düşlerimden Hor bakışların vurduğu etiketi Daralarak etrafımdaki çember Eşkıya sözlerin benlik kuşatmasıyla Rüyaları rehin alınan bilinçaltım Ruhumu bölen bir ayraç gibi Kompleks olur yağardı…
Her ezanBir virgüldür zamanaŞerh düşerTanık imzasını attığı anTutar perçeminden hayatınYankısıyla beşik gibi sallarSonra bırakır kendi boşluğunaBir semavi inzivaya dalar