Mehmet S.Rindokur

Zurnanın Ölümü

Boşlanınca toprağın türküsü Halay durur İnsan insandan ayrı düşer. Nezleli zırlak bir zurnadır artık yalnızlığımız Ki davulsuz Tek başına Gezerek kentin kasvetli sokaklarını Yırtınır bereketsiz çarşılarda. Peşinde çocuk sürüleri Dönünce varoşlara Eski kasaba düğünlerini anar Paralar parçalar kendini sokaklarda. Gün…

Göçebenin İkinci Gelişi

Sükût geceyi çağırır Ve söz düşer Tam kalbine doğru güzel günlerin. Vurulmuş geyiktir sevgili gövde Kan revan bir goncayı patlayarak sol yanımda Gitmek vakti Etin karanlığını yırtarak ruh Işır kendi karanlığına Aşk kuşanır seni çıplak Yayın yelelerin diri kaslarında Ürkütürsün…