Kalemi Nun’a vuralım, koyu siyah bir gecenin ışık süzmesi gözlerine ayraç atalım. Ta ki, Nun harlanıp cezveden taşsın. Toparlayalım taşanları vaktidir hüznün, yalnızlığın arsız yalağına sarmalanan yüreğin ıstıraba meylidir. Kaderin gergisinde kanatlanan acının, figanla isli bir duman olup dilenesidir göklerde……
Ruhum kadar ağır bir taşın üzerine oturdum. Ayaklarımı suya sokuyorum, kafamı suda bırakırcasına üşüyorum. Düşüncelerimi suyla ezer gibi hırpalıyor; ama yitmeden titriyorum. Islanınca ağırlaşarak geri dönüyor benim olan. Düşüncelerim ıslanınca ağırlaşarak hücum ediyor. Her defasına kayıtsız uğraşlar veriyorum. Deniz kenarına,…
Yüzünüze hüzün her yakıştığında, yalnızsınızdır. Sebebini bilmeden, soluklarsınız geceyi ve tam ortasında sessizliğin sesini. Akreple yelkovan arasında ilerlerken dakikalar, hummalı bir geceye yelken açan, o geniş ufkun sahibisinizdir. Gece ilerledikçe, nöbetler ağırlaşır, güneş koyulaşır… Hayat, pusuya yatmış kaçıncı yitirilişin intikamını…