Şevket Önder

Yarım Balkonlar

akşamlar sonudur kuş seslerinin indir artık perdeyi, ışıklar binlerce yorumu teninin düşlere dalma, vakitsiz yağmasın kar yalnızlık ahşap bir evdir, çatısından hüzün akar eşyaları küf kokan evlerin açılır kapıları yalnızlığa, artık her insanın balkonu yarımdır

Ölüm-Yaşam Sanrısı

soğuyan yazgımdan dökülen bir avuç kül her gün gördüğü aynada ölebilen ben -den arta kalan ölgün gül açılmasından incinen ayın raksı. çocukluğuma gergin dilimden fırlayan kelimelerde can veren özgürlük, ne yazık ki cesur değilim, bir ölü kadar. fırtınalı bir geceydi…