Beni kan tutuyor toprağı da kar Ben ve toprak iki mutlak kaderiz Toprak bir gün ölse bana gömülür Ben yaşadıkça toprağın gönlü deniz… Toprağın gözü yaşlı mı, benimki bulut Hüzün bize sancılı Biz yağmura gebeyiz. Mesafeler işlerken zamanı nakış nakış…
kırılıyor sularda bütün aynalar deniz utanıyor çıplak yüzünden bir rüzgarın arkasına saklanmış, mahcup ve mahzun bir öyküdür şimdi dalgalar ağrıyan bir vakte sunuluyorum gecenin kabında ateş misali resimler ki, denizin soğuk tenidir resimler, denizin kaybolan yüzü bir ışığın aynada ölmesi…
kâşif! sen bir suç işledin. bilmediğin coğrafyam kalmadı artık ellerin en mahrem hücremde gezdi yürüdün yüreğimde adımların sessizdi. kâşif! ne diye kazdın topraklarımı, haritan antik şehri gösteriyor mu? ne bulacaksın bu küllerin içinde, ki yaktın tapınakları bir imansız ayinde. kâşif!…