Beni kan tutuyor toprağı da kar
Ben ve toprak iki mutlak kaderiz
Toprak bir gün ölse bana gömülür
Ben yaşadıkça toprağın gönlü deniz…
Toprağın gözü yaşlı mı, benimki bulut
Hüzün bize sancılı
Biz yağmura gebeyiz.
Mesafeler işlerken zamanı nakış nakış
Biz muhabbet eyleriz
Akan şiir gibiyiz…
Benim gönlümde nasır ki,
Toprakta kayalık
Bir sır düşse boşluğa mekan feryad ediyor
Öyle ki, bütün sırlar yalnız bizde olmalı
Aynalar beni mutlaka hep toprağa çekiyor…
Toprak meclis olursa
Ben otağ kuruyorum
Sırlar perde perde arz-ı endam ediyor
Ne vakit ki “dost”diye nağmelense gaipler
Ben dinliyorum
Toprak dile geliyor…
Beni kan tutuyor toprağı da kar
Toprak bir gün ölse bana gömülür…