“Bugüngelir, belkiydi işte; bilirsin ömür belkiye hayran.” M. Gabay
Yaprakları yeşil, gövdesi gümüş renkli ağaçlar bulutlara doğru yükseliyor. Gün ışığı, bulutların arasından damla damla akıyor şehre.
Telaşsız, tozpembe sabahlara uyanan sokaklar. Birbirine yaslanan evler. Yeni yıkanmış taşlıklar. Üzüm asmasının iri iri yaprakları, yeşil gölgeli serinlikler.
Yine aynı yerde oturuyor. Sanki asırlardır orada. Kök salmış gibi gövdesi, o divan kenarına. Gözleri, bilinmeyen bir zamandan bu yana takılı kalmış gibi yollara.
Sanki böyle doğmuş. Hiç çocuk olmamış, genç olmamış, gülmemiş, ağlamamış hatta hiç yerinden kımıldamadan yaşamış gibi.
Yola bakan pencerenin hemen önünde, incecik perdenin ardında gövdesi. Sabah rüzgârı vurdukça uçuşan perdenin aralığından görünüyor solgun yüzü.
Gözleri yeşile çalıyor. Ama hiç yeşermemiş, solgun, gölgeli bir yeşil. Kaşları seyrelmiş, külren- gi. Dudakları mühürlenmiş gibi sımsıkı kapalı. Ağzından çenesine doğru dalga dalga iniyor irili ufaklı çizgiler. Boynu, yanmış bir fitilin ipi gibi kuru ve ince. Omuzları, zayıf gövdesine tüm gücüyle tutunmuş.
Çarşamba pazarından dönüyor. Bir elinde küçük çantası, diğer elinde pazar arabası. Üzerinde yaz kış hiç sırtından çıkartmadığı yeşil işlemeli kırmızı yeleği. Gevşemiş tekerlekler kaldırım taşları arasında tıngır tıngır sallanıyor. Bir ağaç gölgesinde, bir yol kenarında durup dinleniyor. Göğüs kafesinde hızla atan kalbi çokça yorgun. Sokak aralarında top oynayan çocukların yanından geçerken duruyor, alnını siliyor mendiliyle. Bir poşet uzatıyor çocuklardan birine. Çocuklar alışkın onun çarşamba pazarından yazsa kiraz, kışsa portakal taşımasına. Poşetten birer ikişer kiraz çıkartıp ağızlarına doldururken “Teşekkür ederiz Bedia teyze.” diyorlar. Bedia, kırçıllı sesiyle “Ben yokken gelen oldu mu? “diyor. Gözlerinde yıldızlar yanıp sönüyor bir an. “Yok, olmadı.” diyor çocuklar, pembeleşmiş ağızlarını kollarına silerken. Bedia’nın dudakları yine uzun bir çizgi oluyor yüzünde. Eğreti bir gülümseme düşüyor yüzünden. Başını omuzları arasına gömerek yürüyor. Gözlerindeki harelerde beliren ışık sönüyor. Yüzünün gevşemiş çizgileri arasından art arda dökülüyor solgun bekleyişler.
Ramazan gecesi çınar ağacının serinliğinde dinleniyor kuşlar, şadırvan başında hareketlilik. Melekler, abdest alırken dillerden dökülen duaları yere düşmeden topluyor heybelerine. Suyun coşkulu sesi karışıyor geceye. İftardan sonra beyaz örtüsüyle kapatıyor beyaz saçlarını. Özenle katladığı seccadesi elinde, ağır ağır ilerliyor tahta camiye doğru. Tahta caminin serinliğinde ediyor dualarını. Yine aynı şey oluyor. Gözyaşı donup kalıyor gözbebeklerinde. Damlamayan gözyaşı göz pınarında büyüyor, bir sis bulutunun ardından bakıyor dünyaya. Gözyaşları akıverse şöyle coşkun bir nehir gibi. Yıkasa yüzündeki ve yüreğindeki tüm yaraları.
Dualarının avuç içlerinden düşmesinden korkar gibi ellerini öyle büyük açıyor. “Amin” derken göğsünde bir kuş havalanıyor. Önce, sakince daireler çiziyor gökyüzünde. Kanat çırpmadan, telaşsız yeşil bir dala konuyor.
Gece sokaklar ışıl ışıl. Ramazan kandilleri süslüyor şehri. Gökyüzünde yıldızlar, yerde çiçekler.
İçinde rengârenk bir şeyler kıpırdanıyor. Kırmızı bir balon, atlıkarınca, beyaz ponponlu çoraplar, uzaklaşıp giden ağlamaklı bir kadın. Kıvır kıvır saçları var. Elinde ak bir mendil. Giderek uzaklaşıyor kadın. Ellerini uzatıyor Bedia.” Durdurun! Anne, gitme!” Atlıkarınca durmuyor. Dönüyor, dönüyor, dönüyor.
Gözlerindeki sisin ardından zihni de bulanıklaşıyor. Taze bir yara sızlıyor derinlerinde. Aniden kalkıyor yerinden. Hızlıca katlıyor seccadesini. Bir telaşın rüzgârıyla sürüyor eteklerini.
Hızlı hızlı geçiyor sokağı. Ağrıyan dizlerine aldırış etmeden kaldırım taşlarına bata çıka ilerliyor. Nihayet varıyor evinin önüne. Nefes nefese. Bir duvara yaslanıp soluklanıyor.
“Ben yokken gelen oldu mu?” diyor gelip geçenlere. “Yok, olmadı Bedia abla” diyor konu komşu, alışkın oldukları bu soruya.
Omuzları düşüyor. Çocuk gibi büzüyor dudaklarını. Gözlerinde topaklanıyor gözyaşı. Sonsuza dek söylenmiş ve söylenmemiş tüm sözcüklerini yitiriyor yine. Etrafına yabancılaşıyor. İyi misin? diyorlar. “Göğsümdeki kırık çıkıklar çok acıyor, yüreğimde bir yer üşüyor, çok üşüyor.” diyemiyor. Onun yerine, kırmızı yeleğinin iki ucunu üst üste getirip üşüyen yüreğini kapatıyor.
Kaçmak istiyor insanlardan, içine çekilmek, kabuğuna sığınmak istiyor. Sanki sesleri kesiliyor dünyanın, renkleri soluyor, yıldızlar birer birer kayıp yerler akıyor ve o dışarıda olmaktan korkuyor. Bir an önce evine girip o pencere kenarına oturmak ve bir meçhule bakarak beklemek istiyor.
Ertesi gün pencerenin önünde oturuyor yine. Yüzünde beyaz bir durgunluk, yıllanmış bir yorgunluk. Derin acılar yaşayan insanların sessizliği üzerinde. Bir eli pencerenin pervazında, gözleri yolda. Bilmem ne zamandır pencere önünde sessizlikler yeşertiyor kendine.
Burada böylece nicedir hangi eskiye saklanıyor kim bilir? Ne zaman bir dal kırılmış gönlünde? Çok üzülmüş, çok incinmiş belki de. İncinen kalp bir daha acımamak için kendi kabuğuna çekilmiş. Kim bilir? Oturduğu yerde tüm gün geçmişi söküp söküp tekrar dokuyor. Bir yere gelince ip düğüm oluyor, düğümü çözmeye çalışıyor. Sonra tekrar söküyor, tekrar dokuyor. Kendi kendine mırıldanıyor, birileriyle kavgalı yüreğinde.
Küçük kız çocuğu oluyor o gün. Bir bayram sabahı. Limon kolonyası, renkli bayram şekerleri, bütün evi saran kızılcık, gül ve koruk şerbeti. Sürekli çalan kapı zili. Ahşap evin basamakları yeni silinmiş, her adımda acıyla inliyor tahta merdivenler. Beş altı yaşlarında Kıvır kıvır saçları iki yandan toplanmış. Üzerinde, eteği beyaz tüllerle süslenmiş bayramlık elbise, dizlerine kadar uzanan beyaz çorapları mavi, pembe ponponlu. Annesi geliyor yanına. Gencecik, incecik bir kadın. Koyu kestane saçları omuzlarına düşüyor. Eğilip sarılıyor çocuğa. Deniz, rüzgâr, bahar kokuyor annenin saçları. Gözlerinin yeşili solgun, bakışları yabancı bir uzaklığa takılı. Kulağına eğliyor kızının. “Bedia, burada otur beni bekle, işimi bitireyim gelip seni alacağım diyor.” Bedia gülümsüyor başını “tamam “anlamında indirip kaldırıyor.
Pencereden annesine el salıyor Bedia. Koltuğun kenarına ilişip bekliyor. Gün batıp akşama kavuşunca hüznü koyulaşıyor. O pencerenin başında günlerce, haftalarca, aylarca annesinin dönmesini bekliyor. Geçip giden günleri üst üste yığıyor. Zamanın ayak izlerini kurutuyor tenhalarda. Ömür, parça parça önüne düşüyor. Beklemekten belkilerden bir dünya kuruyor kendine. Gelene geçene “Annemi bekliyorum, işi bitince gelip beni alacak” diyor.
Aradan zaman geçtikten sonra “büyüdüm, annem gelir de beni tanıyamaz sonra.” diyerek annesinin yeşil işlemeli kırmızı yeleğini giymeye başlıyor. Ne babası ne babaannesi onu pencerenin başından kaldıramıyor.
Yıllar geçtikçe giden annenin peşinden annesine küsüyor, bayramlara küsüyor, bayramlığa, süslü tokalara, ponponlu çoraplara; büyüdükçe dünyaya küsüyor. Yine de bekliyor.
Bırakıp giden annenin açtığı kocaman boşluklarda yaralar boy atıp gelişiyor. Öyle bir yara ki ne kabuk bağlıyor ne ağrısı sızısı diniyor. O, yine de bekliyor.
İçindeki umut hiç solmuyor. Omzunda kırmızı şalı, gözü yoldan gelip geçenlerde annesini arıyor.
Bugün değilse de belki yarın gelir umuduyla.
İkindi vakti aniden gökyüzünün benzi sararıyor. Lacivert bir geceye akıyor kalan son gün ışığı. Az sonra sağanak bir yağmur başlıyor. Temmuz sıcağından bunalmış toprak, avuç avuç içiyor serin suları.
O gün bayram oluyor yine. Pencere başında bekliyor Bedia. Annesi görünüyor yolun başında. Üzerinde beyaz beyaz çiçekler açmış bir elbise. Etekleri dalga dalga. “Biliyordum diyor, biliyordum geleceğini.” Kalkıyor, Bedia bayramlık kıyafetini düzeltiyor, heyecanla iniyor evin merdivenlerini. Annesi kapıda.
” Anne, çok bekledim seni.”
Annesi bahar bahar kokuyor. İncecik, gencecik gülümsüyor. Küskünlüğünü unutuyor Bedia. Tekrar gitmesin diye sımsıkı tutuyor annesinin elini. Ayakları kaldırım taşlarına değmeden süzüle süzüle iniyorlar sokağın dar yollarından.
“Anne ben geldim, üstüm başım/ Uzak yolların tozlarıyla perişan/ Çoktan paralandı ördüğün kazak, üzerinde yeşil nakışlar olan/ Anne ben geldim, yoruldum artık/ Her yol ağzında kendimle karşılaşmaktan.” A.E
Topaklanmış gözyaşı damlıyor; sıcak, şeffaf, berrak.
Sabah ezanı okunuyor, bir kuş havalanıyor, bir rüzgâr esiyor.