Çağır kentin öte yüzünü kiraz mevsimindeyiz
Çevir akarsuları yokuşlara, çevir; belki sessizce
Bulutlanan ayın gölgesiydi yüzümüzde beliren
Dağıt saçlarını Ey Sâre, şehrin gürültüsündeyiz
Nihayet Sokağı’nda dişlerini geçirdiğin kimsesiz
Çocuklara çıkıyor gülüşlerin, çarşılara belki
Caddelere ulanan sokaklarsa kuşatıldı şimdi
Duyur sesini tepelerden tepelere, hangi mevsimdeyiz
Tüm gövdeme yayıldı/ bir irin gibi kanatınca
Sessizin içinden çıkıp gelmiş eski bir yarayı
Çevir akarsuları yokuşlara, çevir; belki karınca
Yeşeren tabiatın göğsünde, taşır içinde sancısını
O anneler ki toplar iskeletini kurulmuş sofralardan
Çocuklar, dükkânlar, sarraflar ve ölüm mü?! Hiç sanmam.
Çekebilirsen sıska kollarınla o kötülükleri, çek Ey Sâre,
Bir yokuşun çıkışında gizlenmiş bütün kitaplardan.
Çağır kentin öte yüzünü, ıtır kokularıydı sızan
Saçlarından ey Sâre, yağmurla ıslanmış gülüşlerini çağıran