| Durduğum mesafede çılgın bir gölge gibi Her akşam arsız mezarlıkta aynı titreme Ölüler geçer hayal perdesinin ardından Daha ölü, daha ceset ve daha özgür… Kan kokar saçlarında ucuz bedenlerin Veda çiçeklerine tebessüm eder çocuklar Anlamazlar neden ölür bir insan Nasıl sarar yüreği doyumsuz toprak? Kör kuyularda ruh var mıdır Ya da yalnız mı koşulur ahret patikasında? Her cenaze ağlatır kayboluş gerçeğiyle Gizemli gitmeleri anlayamaz ki çocuk Kapalı ölü gözde ışımayan şeyleri İpince parmağıyla öğrenmeye çalışır. Ağrıyan yanlarımız daha da ölü şimdi Sokaklar ceset gölü, ruhlar yollarda Bir çocuk kulak verir kaygıyla çağa Ağıtla susulan şey, belirsiz kâbuslardır Buz tutan, toz yutan yürüyen cesetlerdir Ve zaman aralığında ölüm asıl ölendir. |
