| başkasının elleriyle yanan ölüm mumlarımı söndürdüm, üfleyerek başkası olaraktan. bir rüzgâr esti; incindi ruhum anlatamadım: kurunun yanında yanan yaşım. “hayat bir darağacı kendi ellerimle kurduğum intihar saatleri” başkasının ellerinden devşirmedim hayatı tevarüs edilmedi bağrımda yanan ateş bırak kar etmesin eyvah ü figanlar yüreğimdeki ateş aşk yanığıyken ırmak nasıl terk etsin kendini. “her doğan bir adem kendi kaderiyle terk ettiği iklima için ölmeye” bütün zamanların en marjinal çocuğu aşk, çelişiğidir ölümün bile. ve en nihayetinde kimimiz mutluyuz, kimimiz şair… |
