ne diyorum bilmeden içime konan kuşa suskunluğum hangi dile çevrilebiliyor sürekli üzgün yaşlı bir kadının keder çizgileri gençliğine akıyor benim adım hayata müstear yakışıyor sana ey merhaba benim sıkılan içim içimde kopmayan bir fırtına gülünç duruyor kaç kere geliyorsun hiç…
v. /nikotin istekli kanıma ağız biliyor sinekler/ ahşap sızıyor dedem yürüyünce ananem kan fideler ellerinde ihtiyar bir çınar büyüyor harman yerleri hasat sonrası bir bekçi oğullar var bankacı, diğeri mühendis biri imam topraktan geldi toprağa evriliyor zaman ben en çok…
-tanrım! duam, biliyorsun… benim geceye dönük yüzümsavaşa savaşa büyürümgök emziğine dayanmışşafaklarda kurşun serinliğibabamın cenge gönderdiğison oğluyum.arkamda bir hüzün demetiannemin bildik ellerinde kansorsalarboğazıma mızraklananhelallik almadan çıktığım yolg e r i d ö n m e y e c e ğ i…
I. hep bitmiş gibi başlayan ve minareler kadar çoğalan kırgın, mahcup, devingen özleyen ve kalbinden vurulursa kalbinden vurulan gül kokulu mektuplar yollayan yollarsa ve saklayan en tenha yerindeymiş gibi acı ve acı en iştihar damarıymış gözbebeklerimi beşiğinde sallayan. II. söylenmez…
ilk sözler: -senin ısıttığın yatakta uyumak hayali değildir, üşümüşlüğümün- içimde ateş yak, otur başına… ellerini ısıtırken bırak beni düşünmeyi kalbime kurduğun tahtın toz tutsun her yanı ayaklarını güveler yesin, ellerin ısındıkça bırak beni düşünmeyi. içerledikçe bir çocuk kalbim atsın kendini…
başkasının elleriyle yanan ölüm mumlarımı söndürdüm, üfleyerek başkası olaraktan. bir rüzgâr esti; incindi ruhum anlatamadım: kurunun yanında yanan yaşım. “hayat bir darağacı kendi ellerimle kurduğum intihar saatleri” başkasının ellerinden devşirmedim hayatı tevarüs edilmedi bağrımda yanan ateş bırak kar etmesin eyvah…
herkes gitmiş bir ben kalmış gibi hüzünlübir çiçek koparıyor elim mavi düşlerinden, akıyor hıçkırarak gönlümdeki ırmaklar bir ceylan gözlerinden suya iniyor. seni beklemek niye sen diye herkes gitmiş bir ben kalmış gibi hüznümle Allah’ım yaslanacak bir yer bulsam gölgendemidem bulanıyor…
Hayatın geçmişi küflü sayfalar İfşa edildi adım başka bir zamandaydım. Beyaz yelesi atların kuytu fikirleri Kalbi olan taşların mecrasındaydım. Gece yarıları isyan ağıtları Sabahlara uzanan düşlerle uyandım. Geç kalmışlığın ödenen bedelinde Bir mısraın anlamıyla boyandım. Her şeye alışmışlığın ödenen bedelinde…
derin derin soluk al hayatver! yuva yıkan serçelere yer. ruhunda bir devinimbeyninde damla damla kanirin içiyorsa gözlerinbungunluk egemenlik kurulmuşsagöğüs kafesinin saffetli bir yerinde derin derin soluk al hayatver! göğüs kafesimdeki tüm gömlekler ah! Züleyha ne yapsın? ah! ben ne yapayım?…