| hatıralar bir rüzgâr bekliyor hayâlince ufka dalan gözlerim meğer ne çok yalanmış şu bir avuç gökyüzü, birkaç yıldız ve gece İbrahim âteşinin küllerinden kalanmış uykusuz bir yalnızlık sızıyor gözlerimden aklımda çocukların bildiği tek kelime bulutlara bakarak bir doğrulsam yerimden aynalar tohumunu bırakacak elime sen ey âmâ ve dilsiz yürüyenin bakışı hecelerinde hüzün doldurur limanları bana garip görünür bir çiçeğin nakışı oysa ağlar orada şehrâyin insanları gözdağı bir duraktır ömrümün bir yerinde karşıda sisli deniz, ıhlamur kokulu güz ruhuma gülümseyen ağacın köklerinde belki de bir rüyanın esrârını görmüşüz |
