Adem ilk indiğinde
Havva ilk baktığında
Yeryüzü oldu arz
Takunyalarla koştular, denizler onlarındı.
Karınca rihlelerinde kıyılan nikahlara şahit
En son sakladığım yerdesin biliyorum
Bir yandan da korkuyorum seni orda bulmaktan
Kan tutar şairin parmakları
Duvarlara kazınan umutlardan
Belki yastıklara dökülür acının tozları
Mürekkep başı
Doldur divitimi
Aklıma onu zıpkınla çakmışlar
Keman kirişiyle boğmuşlar
Slow akşamlarımı
Şimdi rüzgardır saçlarımın mızrabı
Ellerin değildi beni sımsıkı tutan
Yitik bir binanın hicabında
Unut beni akşamüstü tekmelediğim taş
Gün batar şehrinde bir mızrak kala