Kaybedecek bir şey yok yaya çıplak yaralı bir güle güvenerek geleceğim ülkene Eskisin, yosunlu gözlerin toz içinde kusursuz bir mendile katlanıp geleceğim Aynaya bak sevgilim bazen inan kendine iki gerçek ısmarla Allah olsun birinde Resimler yapmalıyım ela renkli sesinden ne…
uçurumun sûretini taşıyor yüzünde(n) düşen ‘ben’ parça parça çarpıyorum bana çarpana biz hiç ayrılmadık dünyaydı ikiye bölünen sarı çiçekler hariç ölüm, o kırık kol sarılınca sana üşürüm, birazım kalptir benim uzak olsam da hangi kendimden utanayım?
henüz yaratılmamış bir köşe dönmek uğruna öldüğümüz ruhtan sarkarak atom aralarına kurulmayan dağa gürz bir gülsen su yaratılacak istersen bak! henüz kanatılmamış dikensen parmak… bana biraz dünya verin nazlı yerinden üstü kalsın demede mazimyankı beklemeden gelecektenzaman bizden geçtiğine bin pişman…