Yarı

uçurumun sûretini taşıyor

yüzünde(n) düşen ‘ben’ parça parça

çarpıyorum bana çarpana

biz hiç ayrılmadık

dünyaydı ikiye bölünen

sarı çiçekler hariç

ölüm, o kırık kol

sarılınca sana

üşürüm, birazım kalptir benim

uzak olsam da

hangi kendimden utanayım?