Gazze’de sapan yürekli çocuklar gözleriyle ölümü vururlar. Günahsız bir eli okşarken rüzgâr, cennet onlar için son durak… Bazen ölüm sana yalnızlığını sevmeyi öğretiyor bu kurtlar sofrasında… İnsanlık postu giymiş insan gibi görünenler… Sonra diyorum ki: İyi ki Allah var, iyi…
Bak senin için çalıyor neyzenKamışın içinde Mevlana’nın nefesiKarlar altında titriyor bir kardelenBu ilahi terennüm gözlerinin eseri Duyuyor musun?Davut’un sesinden okuyorYer, gök ve taşlar sessizceKalpte şarkı söylüyor duygularRüzgârın diliyle Uzat parmaklarını dokun suyaTenini yakan ateş değilİçinden gelen bu haykırışBir alev kadar…
6 Şubat 2023 tarihinde Türkiye, 11 ili kapsayan çok büyük iki deprem ile sarsıldı. Binalar yıkıldı ve birçok insan enkaz altında kaldı. Bu bize bir daha gösterdi ki hem tedbirsizlik hem ihmalkârlık söz konusu. Elli binden fazla insan hayatını kaybetti.…
karların içinde çarpan bir kardelen kokusudur umudunher mayısın on beşinde çiçek açar, bahar gelirgül damlar tenin bahçesinde sevdanı büyüttüm göğsümde besmele iledoksan dokuz kere tekrarladım adınıdilimin denizlerinde bir çölçürütmez yokluğunudağılan ömrümdür kum tanelerinde kıbleye doğruydu gülüşünün penceresidualarıma güneş doldurdumaydınlık sızar…
ateşte yanmayan güller diktim ağustosun ortasınakayalara gizlenmiş mucizeler aradımdağlara karşı koyan bir rüzgar gibi kaldım sana ulaşmak çölün ortasında güneşi sırtlamaktıgöğsünün ortasında hicreti taşımak kadar zordu bir ceviz kabuğunun içine sıkıştımsesimin yankısında boğdum zamanıüç tarafı denizlerle çevrili yüz haritamı kararttım.yağmurdum…
ruhumda hüzünden bir elbisetenimdeki bu dikiş izleriİdris’ten çok önce ömrüm sular yükselincegüvercinlerin gerdanında sınırölüm bir rüzgar savuran nefes nefese üzerimize yağan yağmur değilbir sofradan dökülen kırıntılartopraktan koku işler suyun sesine bir fırtınadır kopan sessizcebakmak görmenin yarısıdırgördüğüm dağları parçalayan bir gölge…
gecenin rengi güvercinlerin ayağında ıslak gidip Cudi Dağına yaslanacağım çünkü bu tufan yalnızlığımdan kopacak bir yüzük var götürüp denizlere saklayacağım balıklar ağzıyla getirecek rüzgarın parmağına takacağım bir ceylan avlayacağım bir karga gelip takılacak peşime her kuş uğursuz değildir gagasına zeytin…
bana bir tufan getir ben yaralı bir güvercin bulayım bak kuşlar gagasıyla doğuyor gerdanında taşan sudan zaman boğuluyor çığlıklarda ölüler yeniden doğarken ölümün bile bir sesi var doğar bir karanfilin kokusunda büyür gurur bir çiçeği soldurmaz bir elif gibi dik…
‘’ölümün getirdiği son iyilik bir daha ölümün olmamasıdır’’ Friedrich Nietzsche Ateşten başlar Tanrı’nın cezası yazgısında bir erkeğin sınanır gözleri mühürleyen her gözyaşı damlası sevgi yaşamın özü ölüler ülkesinde rüzgar esse Kafkas dağlarından nefesinden dökülür kirpiklerin bir tufan kırgını misafir rüzgarların…
saçlarını kesme saçların her mevsim siyahtır karanlığın gücü her telinde yontulur zamanın incelen düğümü Mayıs’ın gölgesi düşerken bir çiçek solar baharın habercisidir o çiçek solmazsa zemheriler parçalanmaz tutun ey bahar bir çiçeğin yalnızlığına ellerin bir şiir söyler sesin gökyüzünde mavi…
Çocuktum adımı özgürlükle değiştirdim İffet Diler bağlanmak kollarımı açabilmek için Antik çağ’dan kalma demini çekiyor Ayaklarım bitkin düşmüş kendi gölgesi ile söyleşir özgürlük bir kadının gözlerine sığınmış yitik bir atlasın elleridir uzanıyor insanlığa doğru Eridanos ırmağının sularından koşmak ateşlerin…
eski bir tabloda gördüm ‘’ağlayan kadının’’ gözyaşlarını her yağmur damlasına sinmiş tuz kokusu bir şair nefesinde çizilen acı yıldız fallarında çıkmaz bir kibrit alevinde üşüyen talihim sağımda sevgi cennet solumda cehennem, gözlerim dünya kimse bilmez ‘’gece kuşlarının’’ rüzgara kattığı çiçekleri…
Vişnenin rengine karışmış çürük bir leke Ekşimiş geceyi bağışladım saçının her teline. Örtmek için karanlığı mor ve siyah bulutlarla Aydınlığı sürme diye çektim sabahın gözlerine… Işık düşer, yeşil bir yapraktaki çiğ tanelerine Rüzgâr su taşır, değirmenlerin kanayan yaralarına. Bu şubat…