(Nasıl söyleyebilirim?)
Bir sürü şey koptu yüreğimden-
Bunları konuşacak değilim sizinle.
Siz bilin istedim ama; çektiler perdeleri
balkonlardan yeryüzüne sarkan kızlar
Bir gölge gibi kaybolup başımı taşa
vurup da ölmeden
Issızdır artık balkonlar, çünkü ölümler
çivilenmiştir pencere pervazlarına
Bunlar şurada dursun dağınık;
“Kopup gittiler, evet, üzgünüm sanma,
Kireçtaşıyım doğanın göğsünde
bin damlagözyaşınla eriyebilirim”
Çağır yağmurları, belki günahlarımı
silebilecek kadar doygun olmaz.
Silinip gittiler, belleğimi parçalayarak
Bir sürü şey koptu yüreğimden,
Henüz ölebilirim belki de
daha nice konuşamadan sizinle.