Çağ kırıldı; sızdı, kötülüğün aynaları,
Belirince yüzünde çiçekbozuğu bir günün
Sabahıyla gidilen evleri çeker belki geceye;
Çağırırken dokunağında kocaman ağızları.
Sıcak bir okyanustur zaman, bağırır rüzgârı
Kırılan çağın yarıklarından sızarak
Ölüm, aşılarken acıyla tabiatın göğsünü
Koşturur bir adam huylanmış atları.
Cemre düştü ve taşıdı ölüler yeryüzünü
Tapınak duvarlarında yankılanan şiirlere
Genç kızlar mevsimlerden korkarak yürüdü
Kapanınca ayaklarına masumiyetten önce:
Durulanmış heykellerle bezenmiş bir sokağı,
Geçtiler; geç saatler, silik yüzler, sanki öylece
Açılmış yelkenini rüzgâra bırakarak
Kadın sustu, adamsa bezedi gündüzü geceyle.
Çağ kırıldı; sızdı, kötülüğün sanrıları
Bahar baygını bir çocuğun düşüne.
15