Yuvalarında iyice çukurlaşıp birer mor halkanın gölgesinde kalmış; bakmaktan çok, soyut bir noktaya sabitlenmeyi adet edinmiş bir çift göz odayı süzüyordu. Beyaz badanalı, temiz odanın çift camlı penceresi hastanenin ön bahçesine bakıyordu. Bahçede çimenler yeni biçilmiş, çam ağaçlarıyla iri ıhlamurlar ikinci kata kadar uzanmıştı. Kırklı yaşlarının başlarında olduğu hiç de belli olmayan adam dışarıdaki güzel manzarayı görmüyor, pencereye konup kalkan serçelerle ilgilenmiyordu. Mevsimi gelmiş, erguvanlar açmış, kokuları odasına kadar dolmuştu ama onlar da dikkatini çekmemişti. Etrafındaki hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu. Yırtıp atmaya gücünün yetmediği bir perde, karaya çalan sarı gözlerinin önüne çekilmiş gibiydi. Beti benzi atmış, avurtları çökmüş, dökülüp sonradan çıkan saçları beyazlamış- tı. O her zamanki sevincinden hiçbir iz görünmüyordu. Neşeli, gamzeli gülüşü hatıralarda kalmıştı ve adam dakika dakika hayattan siliniyordu.
Şu son birkaç ayda zar zor atabildiği adımlarla hastane ve ev arasında mekik dokumuştu. “Bir umut” diye çıktığı yollarda bu kaçıncı şehir, kaçıncı hastaneydi? Yeni doktorlar, ilaçlar, tedaviler.. .Yanı başından ayrılmayan karısıyla sürekli yaptığı araştırmalar, şifalı bitkiler, kemoterapiler ve daha neler neler. Hepsi söküp atamadığı bir kördüğüm olmuş ve genç adamın elini kolunu bağlamıştı. Doktorlar hiç ümitli konuşmuyordu.
Halbuki birkaç yıl önce ne büyük heveslerle güzel bir ev almıştı. Ev, yemyeşil bir gölün kenarındaydı. Birçok efsanenin dillerde dolaştığı bu gölde serinleyen hava, evin büyükçe balkonundan içeriye doluyordu. Manzarasını anlata anlata bitiremiyor, dostlarını ha bire evine davet ediyordu. Sohbetler, hasbi- haller sırasında en çok şey anlatan, hep kendisi oluyordu. Adam pırıl pırıl sabahları burada karşılıyor, biten günü buradan uğurluyordu. Baharda kırkikindi yağmurları gölün canına can katıyor, sularını daha bir berraklaştırıyordu. Bu zamanlarda adam karısının itirazlarına rağmen birkaç dakikalığına da olsa bahçeye çıkıp yağmurda ıslanmak istiyordu. Kendi canına da can katılıyor gibiydi. Gönlü çiçekle- nip, ruhu yeşeriyordu. Birkaç gün süren hafif öksürüğü ise dikkate almıyor, geçiştirip gidiyordu. Bu güzel günleri yaşayan, etrafındakilere neşeli hikâyeler anlatan kendisi değilmiş gibi şimdi ağzını sadece ciğerlerinden gelen derin bir öksürük için açıyordu. Bu öksürükle içinde kalan son hava kırıntılarını hüzünlü ve korkutucu bir sesle dışarı atıyor, dışardan temiz havayla bir yudum nefes alabilmek için bin bir mücadele veriyordu. Her öksürükte bir parça kan ve bir parça insan gidiyordu.
Karısının gizli gizli ağlamaktan şişmiş gözleri, adama moral vermek için söylediği her şeyi boşa çıkarıyordu. Halbuki saklamaya çalışılan umutsuzluk havada dolanıp duruyordu.
Adamın gün boyunca konuştuğu kelime sayısı giderek azalıyordu. Sadece çocuklarını çağırıyor, onları görmek istiyordu. Üç erkek çocuğundan biri okula yeni başlamış, biri liselere giriş sınavına, diğeri ise üniversiteye hazırlanıyordu; üçü de babalarının günbegün eriyip gitmesine tanıklık ediyordu. Onların büyüdüğünü görmek adamın sönmüş gözlerine fer olamayan ufak bir kıvılcımdı sadece. Sınavlarının nasıl geçtiğini kısa birer cümleyle soruyor ama cevabı dinlemeye mecali kalmıyordu. Kaygı etmiyor değildi çocuklarını. Ama düşüncelerini toparlayıp onları söze dökmeğe güç yetiremi- yordu. Mesela ortanca oğlanın hangi liseye gideceği konusu açılıp okullar arasında kıyas yapılırken konuşma uzayınca adamın kulakları uğuldamaya, soluğu kesilmeye başlıyordu. Ne bir şey söylemeye takati kalıyordu ne de dinlemeye hevesi…
“Denemelerim iyi geliyor baba, inşallah tıp fakültesi olacak.” dedi büyük oğlan.
O, neşesini ve heyecanını babasından almıştı. Derslerine de gayretliydi. Baba oğulun dumanlanan gözlerle birbirine bakıp gözlerini birbirinden kaçırmaları bir oldu. İkisi de ağlamaktan korkuyordu. Hiç değilse birisi cesaretini toplayıp hıçkıra hıçkıra ağlasa, belki ikisinin de yükü hafifleyecekti. Söylemek istedikleri bir bir dökülecek ve rahatlayacaklardı. Bunu ikisi de yapmadı. Karısı “Su alayım.” diye dışarı çıkarken hıçkırığını sakladığını sandı. Diğer iki oğlansa sıkı sıkıya tembihlendikleri belli, bir köşede sessizce beklediler. Baba oğul konuşacak bir şey bulamadan etraflarına bakınırken oğlan tekrar üniversiteden konu açacak oldu. Babası “Amcalarınla konuş, yurt ayarlasınlar.” dedi ve konu bitti.
Bu acı sessizlik çocukların atılmak üzere olduğu yeni hayatları solduruyor ve hayalleri süsleyen başarı hikâyelerini anlamsızlaştırıyordu.
“Sen büyük abisin, kardeşlerine baba olacaksın, onları okutacaksın. Neşeni ve heyecanını hiç kaybetmeyeceksin. Evlenip yuva kuracaksınız. Annenin arkasındaki dağ sen olacaksın. Gözüm arkada kalmayacak…” diyecek oldu ama hiçbirini diyemedi adam.
Hemşireler hastayı daha fazla yormamaları için çocukların odadan çıkmasını istedi. Adam oğullarına sıkıca sarılıp onları birer birer öptü. Küçük oğlan tüm tembihleri unutup ağlamaya başladı. “Gitmeyeceğim eve, ben babamın yanında kalacağım.” diye tutturdu. Abileri elinden tutup ikna etmeye çalıştılar. Baba “Siz gidin, ben sonra geleceğim.” diye aklına gelen ilk şeyi söyleyiverdi. Büyük oğlan- belki de son kezdir diye- babasının solmuş yüzüne ve bezgin gözlerine baktı ve “Hakkını helal et.” dedi.
Akciğerlerinden başlayıp tüm vücudunu saran bu amansız derde bir derman mı gözlüyor yoksa ölümün ta kendisini mi bekliyor kestiremedi adam. Ağrı kesicinin dindiremediği sancılar fikrini bulandı- rıyordu.
Çocuklarını eve yollayan kadın odaya girdiğinde kocası hem ağlıyor hem yakarıyordu. Kendisi de onun yanına ilişti, kocasının avuçlarındaki sessiz duaları avuçlayıp yüzüne sürdü. Beraberce dua ettiler. Kendilerini daha fazla tutamadılar, sarılıp dakikalarca ağlaştılar. Hıçkırıklar arasından kesik kesik hecelerle çıkan sözler ortalığı yaktı kavurdu.
“Ben gidiyorum hatun, Allahaısmarladık. “
Ağlaşmaları bir süre daha devam etti. Neden sonra birbirlerini Allah’a emanet edip biraz sükûn bulur gibi oldular.
Sonraki birkaç günü zor akşam ettiler. Geceler uykusuz geçti, sabahlar hüzünle oldu.
Bir bahar günü kırkikindi yağmurları yağarken, yeşil gölün suları berraklaşıp canına can katılırken. Bahçenin çimenleri daha bir yeşillenip erguvanlar açarken. Herkes ardından gözyaşı dökerken genç adam son nefesini verdi. Cenazesi, o çok sevdiği yağmurlar altında taşındı ve başka bir âlemde çiçekle- nip filizlenmek üzere toprağa emanet edildi. Aradan çok mevsimler geçti. Çocuklar büyüdü. Büyük oğlan tıp fakültesini kazanamamıştı, polis oldu. Bir doktorla evlendi. Çevresinde neşeli, konuşkan, ‘babasına çekmiş’ biri olarak tanındı. Ortanca oğlan dayılarıyla beraber bir iş kurdu ve sevdiği kızı aldı. En küçükleri ise annesinin hem sırdaşı hem eli ayağı oldu. Üniversiteden sonra memur olarak atandı ve işe başladı.
Kadın, kocasının ardından yıllarca ağladı. Genç yaşta dul kalmanın nice zorluklarını yaşadı ve çocuklarıyla
beraber o da büyüdü.
Çocuklar, babalarını hiç unutmadılar. Akıllarında, hastalığı süresince yüzüne yapışan hüzünlü ve asık
suratı değil, sürekli gülümseyen yüzü ve neşeli hikâyeleri kaldı.
Babalarının ne kadar genç öldüğünü de onun yaşına geldiklerinde anladılar.