çocukken her şeyi düşünürdüm toprağı saran bitkileri, üşüyenleri bahçeleri ve böceklerin o rahat uykularını önümden geçerdi masal aylaları dökülürdü yapraklar sessiz bir vaazla derin bir bilgiyle geçerdi uyku trenleri yorardım kendimi bir ağaçta biriken ezgileri duymaya büyük bir rüzgar gibi…
1. Koşu bitti ve yorulmakmış aşk, artık anladım kaçıyor bir sincap ‘ormandaki vaaz’dan yalnız şiiri vardır şiiri olanın, Bu sonbahar böyle iyi, çok şükür Allah’ım… Çeviriyor içimde şiir anahtarını dökülen yapraklarıyla bir kadın, bir köpük denizi kaplıyor gibi ağır, kapanıyor…
“Allah kar gibi gökten yağınca / karlar sıcak sıcak saçlarına değince…” Ben kışa bu mısralarla hazırlanırım. Sezai Karakoç’un Kar şiiri hatırlandığında ne güzeldir kış. Karlar içimize dokunur sıcak sıcak ve hemen ardından bizi bir baharın beklediği duyulur, baharı hatırlatan mısralar…
İçinde şehir geçen şiirler birikiyor belleğime, düşünüyorum; insanlar bir şehirden diğerine yolculuk yapar da şehirler insandan insana yolculuk yapar mı diye. Bir yolculuk nedir, şairleri uzun yola çıkmaya hüküm giydiren ne. Büyük aşklar büyük yolculuklarla başlarmış… Ahmet Telli’nin bir şiirinde…
bütün çiçek adlarından bir tutam o ki sessizliğindir alınca adın biraz neftî, dağılgan çocuk uykularıyla teyellenmiş bir günce mi bahar su çekerken bir kuyudan, yaşamakla dalgın mıdır gözlerin hâlâ içinde bir fotoğrafı sayıklayan o fotoğrafta unutulan ikindiyi senin çiçek adlarına…
Ve buruktur kuşları uçmaz çünkü koşamaz şehrin atları raylarda bir trenle çarpışır giderek bütün öğleler uçurtması kanayan bir çocuk gibi : solunca yaz gövdemde serinleyen mumlarla dökülüp yüzüme bir yudumda içilen / gece parklara sığınmış çocuklar gibidir eylül anılara teyellenmiş…
Bahçemde kum dağınıklığı gülüşlerin ormanında Dehşetli ölü yığını gibi yağan Yağan ve savrulan Mahvına sebep Kapansam gözlerine Ben olmasam Ve kuşların da hala kaderle uçtuğunu Demişti Zarif Döküp yüzlerimizi anılara Şapkamda bir fotoğrafın kırılganlığı Şimdi gelsem yine o kasabaya tanınır…
I. bahçemde, kanayan; ama sessizce kanayan bir ağacın melali kuşanan yapraklarını iki güvercin okşuyor kanatlarıyla ben bu ara / yorgun ve duyuyorum hüznün gövdenden yayılan müziğini II. kendini, her gün başka şehirlerde unutan ülkesinde dağları olan, bazen kırlara giden anlatılmamış…
I. onarılmaz yaraları var çocuk mızraklarının acılar toplandıkça güzelleşen bir tarafı da. herkes bir yolcuyu uğurluyor annemin saçlarında hüznün cemresi içime doğru yayılan beyaz kahkahasıyla kim tanır şimdi onu II. çıkartamaz gömdüğüm anılarımı ne rüzgar ne bir bavul hatırlanacak bir…
I. Ritim fotoğraf seni bana çekerdi öncekülden bir iskelete bürünenaşkın dağ kulübelerindeki ağzındaokyanus fışkıran bir merhabayla bitince koşu.mezar kalabalık olurmuşiçinden karıncalar geçen ayaklarınınruhumun terinde uğuldayan toprakla üşüdüğü II. Ritim o akar ki saçlarının dedim rengiyleiçimden kanat çırpıp geçmelerin…göğe bırakılan bir kuş…
Adın ki sahte paralar kadar tuhafAdın kiGözlerimi biriktirdiğim bir kül tablasıOradaBir ölünün son isteği gibi çöker akşamÇünkü çaşıtlarına sokağımın gece konamazölümün saçları dağınık kalmaz şarkılardaÇocuklar beni uykularına yaklaştırmaz Sen çünkü titreksin gözlerini kuşandığımİçeri girerken ben eşikte bıraktığınuzaksı şarkıların ve şiirlerinleyeni…