Ya İlâhî bize tevfîkini gönder… -Âmîn! Doğru yol hangisidir, millete göster…. -Âmîn! Rûh-u İslâm’ı şedâid sıkıyor, öldürecek. Zulmü te’dîb ise maksûd-ı mehîbin, gerçek, Nâra yansın mı berâber bu kadar mazlûmîn? Bi-günâhız çoğumuz… Yakma İlâhî! -Âmîn! Boğuyor âlem-i İslâm’ı bir azgın…
Zulmü Alkışlayamam, zalimi asla sevemem; Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem. Biri ecdadıma saldırdı mı, hatta boğarım!… -Boğamazsın ki! -Hiçolmazsa yanımdan kovarım. Üçbuçuk soysuzun ardından zağarlık yapamam; Hele hak namına haksızlığa ölsem tapamam. Doğduğumdan beridir, aşığım istiklale; Bana hiç tasmalık…
Bana sor sevgili kâri’, sana ben söyleyeyim, Ne hüviyyette şu karşında duran eş’ârım: Bir yığın söz ki, samimiyyetti ancak hüneri; Ne tasannu bilirim, çünkü ne san’atkârım. Şi’r için “göz yaşı” derler; onu bilmem, yalnız, Aczimin giryesidir bence bütün âsârım! Ağlarım,…
Fransız’ın nesi var? Fuhşu, bir de ilhâdı; Kapıştı bunları “yirminci asrın evlâdı!” Ya Alman’ın nesi var zevki okşayan? Birası; Unuttu ayranı, ma’tûha döndü kahrolası! Heriflerin, hani, dünyâ kadar bedâyi”i var: Ulûmu var, edebiyyâtı var, sanâyi’i var. Giden birer avuç olsun…
Sa’di diyor ki: “Bir gece biz kârbân ile Aheste-seyr iken yolumuz düştü bir çöle. Sür’atle tayyiçin o beyâbân-ı vahşeti, Hep yolcular fedâ ederek istirâhati, Gitmektelerdi. Bir aralık bende meşye tâb, Hiç kalmamış ki düşmüşüm artık zebûn-i hâb. Âvâre bir piyadeyi…
Kimsesiz âilelerden kimi gitsin bıçağa; Kimi bin türlü fecâatle çekilsin kucağa… Birinin ırzı heder, diğerinin hûnu helâl… İşte, ey unsur-i isyan, bu elîm izmihlâl. Seni tahrik eder üç beş alığın ma’rifeti! Ya neden beklemiyordun bu rezil âkıbeti? Hani, milliyyetin İslâm…
Bu sizin ağlamanız benzedi bir diğerine: Endülüs tâcı elinden alınan bahtı kara, Savuşurken, o güzel mülkü verip ağyâra, Tırmanır bir kayanın sırtına, etrâfa bakar. Bırakıp çıktığı cennet gibi zümrüt ovalar. Başlar ağlatmaya biçâreyi hüngür hüngür! Karşıdan vâlide sultan bunu pek…