– Ne zaman oturdum bu koltuğa?Şu karmakarışık, perişan beynimin içi nasıl anlatılır? Sanki hissettiğim başka bir şey, dudaklarımdan dökülen daha başka bir şey; yaşamak istediğim başka bir şey, yaşadığım daha başka bir şey. Bu bir şeyleri saymayı bırakıp ne zaman…
(Düşünür… bu arada Sonat’ın sesi tekrar yükselir. Birbirlerine bakıp dinlerler. Üç dört dakika sonra ses, yavaş yavaş, gittikçe azalarak önceki hâline döner.) BAYAN YAZAR – Bir gün, Sürgün’ü yazacağım. Ama şimdi değil. BAY ŞAİR – (-Masanın yanındaki- yerine oturmak için…
(Yaşar Saraç’a) sen sonsuzluğa yelken açmışkenzamanı bırakayım gitsinnasılsa kalmadı zamandan beklediğim bütün yerleşikleri söken kökündenkalan ömrümü göçebe kılanbu apansız sessiz gidişin ne tuhaf zamanda mekânda ikileşimben şimdi neredeyim sensizhangi dünyadan bu titreşim gök yolcusunun toprağa girişiparmaklarımda avuçladığım tozlarsenden mi şu…
BAY ŞAİR –Varsın uğrasın. Aşka ulaşana kadar akla ihtiyaç vardır. Sonrasında, sen de aklıbıraksaydın, daha doğrusu, aklı aşsaydın -çünkü aşk aklı aşmaktır- o zaman yazılara devamedebilirdin. Hem uğrasa ne olur?BAYAN YAZAR – Ne mi olur? Doğru ya, ne olacak ki,…
yığınla yitiği ilan et dellâldelileri topla sesinde deliller yerinedelivermenin kıl payı ayarındaki korkusuz hür çıksın yığınla yitiği ilan et dellâldağılan yuvalar ve yavrularyuvalananların yuvadan attıklarıdaha dün gülenlerin yasında bugün yeryüzü gün karanlık yerüstü yer altı gibidiryarasalarını bıraktı mağaralarduyarlılığını yitirmiş ruhlar…
BAY ŞAİR – Dönelim… (Odaya bakar) “Senin odan gün ışığı en güzel müzik bana’’BAYAN YAZAR – Önce odaya döndün galiba?BAY ŞAİR –Evet. Şimdi de Yazar’a dönelim. Hem ben ona alışmışım. Nerede kalmıştık?BAYAN YAZAR – Gün ışığının müzik olduğunu düşünmüş müydün…
BAYAN YAZAR – Tuhaf, yeterli bir açıklama mı sence?BAY ŞAİR – Değil tabii.BAYAN YAZAR – Biraz daha açıklamak istemez misin?BAY ŞAİR – Nasıl desem… sonuçta bir mezar. Ölümünden yalnız dört gün sonra Lazarus daçıksa topraktan, geri döndüğü bu hayatta, yine…
KİŞİLER:Bayan YazarBay Şair Bir çalışma odası. Oda kapısının baktığı karşı duvarda büyük bir pencere. Solda, duvarıkaplayan bir kitaplık. Onun hemen önünde bir sandalye ve masa. Masanın üstünde, birazgeriye sürülmüş bir laptop, karanlık ekranı kapalı görünümü verirken, odada, başka bir müzikaleti…
gözüm ne gördün gölde konaklamış oturuyorsunsuyun balığısınçırpınan gözkapakları arasındaki dünyadayüzer yüzersindağ esintisinden mideniz esintisinden mi dalgaların gözüm ne gördün gölde konaklamış oturuyorsunaçar yüzünde nergisler nilüferlersu düğün çiçekleri gülersen gibi lotus toz kondurmaz özünesaf inci alıcılığındasıngözünün kıyısından mı damlalargönlünün kıyısından mı…
Bir Ocak günü sisli bir sabaha uyanıyorum. Sisten sabahı göremiyorum sanki. Odadaki alacakaranlığa bakıyorum, camlara bakıyorum, camlardan dışarıya. Gördüğüm bir şey yok. Camların önündeki bu sis perdesi yalnız gözlerimin önünde ve dışımda değil de, başımda ve içimde de. Sanki onu…
–Dur! Sözünü bırak!–Anlamadım?–Sözünü bırak! Yaz şuraya bir iki satırda öyle git.–Acelem var kardeşim durdurma, öyle hızlı akıyor ki zaman yetişemeyeceğim.–İşte onun için yaz. Yoksa seni tanıyamayacağız. Buradayken ne hâlde olduğunu, gelmişken ve giderken ne düşündüğünü bilemeyeceğiz.–Herhangi bir fevkaladelik yok ki…
Şimdi mevsim kış, aylardan Ocak… Erzurum’da olduğum hâlde ve şimdi Erzurum da kar içinde olduğu hâlde, kışı, kartpostallardan yazacağım. Geçenlerde bir vesile ile kış manzaralarına bakmıştım ve çok hoşuma gitmişti. Hatta hiç kış manzarası koymazken bilgisayarın masaüstü arka planına, onların…
ey elleri burçlara yükselen muhtaç ey pişmanlıkla çözülen bulutlarbengisu pınarlarından billuryeryüzünün tövbesi gökyüzünün mü yağmuryıkanır ağaçlardan toprağa ırmağaey pişmanlıkla çözülen bulutlar ey pişmanlıkla gözü çözen bulutlaryakıp kibrin kinin sürgününüboşaltıp şimşeğin kibrit külünüarz edip yağmura günahkâr toprağınıgözlerin gecesini gündüzünü arzulvi fikri…
yeryüzünden yükseliyor kanatlarımkonuyor sonsuzun pencere önlerinesaksılarda çiçekler açıyor meleklerkuşlar doluşuyor içerime üstümde, ve üstümden süzülüyor ezgilerisarıyor evreni kanatların dansı armonisimutluluk bir yelpaze yukarılardaneğilip bozkırımı serinletiyor bir gök rüyası bütün gerçeğimben dünyayı dünya beni bulamıyorkalbim ne kadar yalnız bir duadünyada olmayan…
ellerin elsizlerin mi bahtsız serüveniçıkarının çarkı çeviriyor hileleriörüyor parmaklarından ölümcül kafesleruygarmış elleri(!) sönüyor yaşamsal ezgihangi çağ, taşı taşa sürtelim ateş çıksıntaşlar dillendirsin merhamet efsanesini kaygısız kafatasından kaskatı buluşlarsevgiyi sevdiğini eldivenleri tutarkalbi duymasın nutuklarda en önde tutargözleri kan coğrafyasında kanı mayalaroklarının…
yelken açmışsınız dünyaya dümende pabuçlardalgalanıyorken çamurdan sokaklaryön karmaşasında yel, dönüyor her yöndenyılan gibi sürünemez pul pul batar pabuçlar.tırnak uçlarınızdan bir ıslık tuttururçamurla çalkanan rotası ayaklarınızınah pabuçlar tutunun, silkinin, siliningünahın kırbaçlayışlarından kanıyorsunuz.bakın, toprakla haşir neşir pak çocuklaryer altı işçileri tavşanlar bembeyazsize…