yüzümde gezinen gölgeyi görmesin diyebakmıyorum karşımdakinedokunmasın diye kimseyeellerimi ceplerimde gezdiriyorumgözlerim kapalı dinliyorum konuşmalarıve gülümsüyorum kendimebil Şirâzehâlim hâl değil, bu hâl hâlledilebilir türden değil mavinin sıcağı vuruyor tenime; kıyısındayım kum gibi, yosun gibi Kuantan’ınsonra Han duvarları arasında sevinç dolanıyor eteklerime nem…
âhenksizliğimin nedenibir melodinin hissedilemez eksikliğiya da tablodaki bir rengiunutması ressamın bu hareketsizliğimin, duran düşlerimin bir sebebi olmalıgöremediğim, idrâk edemediğim“yok, vazgeçmedim” diyorum kendime günde yüz kere, belki bin keregeçmedim de Şirâze, geçenlerden habersizim yine bir Şubat ortasıalsam seni karlar arasından, vursam…
sigaya çekmeli aşkın varsayımsal sonuçlarını“bilyelerim, bilyelerin, bilyeleri…” der gibi sıradanben rengini değiştirdiğimden beri dışımdakilerinağır iş makinaları gibi kokuyor giysilerimve suçsuzluğumun kanıtlarını topluyorum geçtiğim topraklardandur’madan, durul’madan, duraksa’madan, durdurul’madan bu sebepten işteon yaşımda, annemin diktiği eteğin ucundaki fesleğen Şirâzeher gözümü kapattığımda açan…
daha ne olsun mutsuzluğun kıyısında yaşamak bubuhur yakarak, tütsü koklayarakve üstüne çiğ düşmüş, sis çökmüş günlerin anısına hürmetenyazarak Şirâze kudüm ve ney, hüzün ve mey âhengiyle sen ey!geçmişten bile daha ıraktüm kapılar aynı kuvvetle çalınır dehşetin sesi bu: tak! tak!…
sen, üzerine yaz siyahla siyahın geceye karışıp olmasın şahidi tüm yazılanların hasbelkader aynı kareye düştük diye fotoğrafın birindeyürürken hasbelkader kesişti diye yolumuz Tandoğan’dave edebî cümleler kurmadan, uzun paragraflardan birine çekilince limitsizazarlıyorum bendeki çocuğusonra Şirâze yokuşlarını şehrimin, elimle koymuş gibi buluyorum…
söz’ümün hüznüdün’ümün külükırılan kollarına dolanıyorum Anji’nin ağlamaklıkünh’ümsün, masalımı dağlarında büyüttüğümçok oldu küskünüm ertesi olmayan buluşmalar vardır Şirâze, noktasız cümleler gibi noksantarihi belirsiz randevular vardır bir de, hep beklenen ve hiç gelmeyenzamansız söylendiği düşünülen sözler, zamansız başlangıçlar açtığındaya da durdurduğunda akışını…
Şirâze’myağmurla gelip yeşerenve hiç gitmeyensil beni dilediğin heceden, geceden, hikâyeden ve şehirdensormayacağım inan “ne, nerede, nasıl ve neden?” Kanada sınırında kar beyaz, üzerime iniyorduayaklarım soğuk, buzlar her adımımda altında çatırdıyordubir Noel daha yaklaşıyor diye binalar ışıl ışıl, görüntü göz alıcıydıhava…
yine yağmurla kesildi yolum, iliklerime kadar ıslağımAvrupa’nın dondurucu nemi öldürüyor ciğerlerimi her soluktave seni anıyorum Şirâze, azapla kol koladün gece öldü diye yan komşum, azdı sanrılarımsevdiğim şairlerin öldüğünü düşündümöldüğünü çocukluğumda oynadığım kedininkaramsar tarafım Şirâze; yine baskın, hep baskınbundan belki“ey ölüm!”le…
el-yevmsakinim ve üzerimde bir hafiflikiç bulantılarımdan azâd, ifil ifil yakalıyorum uçuşan kelimelerişeb için, şev için, bil ki leyâl için Şirâzetekilden çoğula giden gidene sağdan soldan, umrum mu hiç;ben artık gitmelerden çok gelmelerin habercisiyimtamam, yine kırılgan bana aitliğin;yine matlub, yine ma’kud…
I.… sonra şarkılar söyledik hep beraber, çınladık koridorlardaherkesle oluverdik tanıdıkbir de dibe vurmak için erken sandıkoysayağmur yağdı dasiliverdi adımızıaşkı elimizden kaçırdıkJane, usturuplu kelimeler seçip bana uzattığında anladımmeğer ben Şirâze,senin adını sayfalarıma hiç yazmamışım II.… fikrinden olsa gerek yollara bu âşinâlığım.dün…
başladı her şey ve her şey bittibaharla gelen yine baharla gitti Ankara’daıssız bir sokak ortasındabaşı hep öne eğikbiraz kekre, biraz yitiktek başına yürüyen biri vardı Şirâze kimsenin onuonun da kimseyi tanımadığınıve sırf bu yüzden bu ıssız sokaklardagün boyuyalnız ve sessiz…
“fe” son hece şiirim ol diye başladım ve inan Şirâze, nasıl başladıysam o durumdayımyani bir arpa boyu yol alamadımbu yüzden biraz fırtınayım, biraz da felaketi bana uğrayanlarınAsya’nın sönmüş volkanları, Girit’in unutulmuş sevdalarıyımtek seni okur ve tek seni yaşarımkıskananlar kıskansınsen benim…
gidenler gitti, bilmem ki nasıl geçtiler köprüdencesaretimi ne zaman toplarım onu da bilmem gitmek için peşlerindenihtimâl hiç; üstelik korkum heyecanımı hep bastıracak rüyanın başlıklarını geçerken dün çocukluğumun şadırvanında rastladım sana Şirâze; su şırıltısı, yeşil işlemeli havuz, mermer kaideler manzaranın merkezinde; yokmuş…
Boğaz’ına kuşak gibi dolandığım İstanbul surlarından baktığımda gözlerimden tanımıştı beni kayıkların Milonga ritmine kapıldığım an yakaladığında eteğimden huşû içinde bergüzar diye sundu serin sularına hapsine razı olduğum gündü doğuşum yeniden sürmesin tek, Lales’e kimsesiz beni sonrası ağır zamanlarınAdigece ağıtların içine…
yâd edeceğim derken galat oldum yine caymadım, akıllanmadım yineserhân pusuda diye feryâd oldumkubbeli şehrin kümbetlerinde şimdi garâbet varşâd olasın diye menzillerde râdd oldum ol Şirâze, ol tek renk kalemimsen ol dilim ve her bir söylediğimfikrim de, zikrim de; hem hüznüm, hem…
yalan ile bir ömür ey yârbir kendimi kandırırım seni yazmaktan vazgeçersem, yazamadığımdandırgün gelir herkes ve her şey susar Şirâzeaçanlar solmak, duranlar eğilmek, parlayanlar sönmekve gidenler dönmek zorunda hepbu bir muammâ, sırrı bize açılmayansanırım üzerime düşen, bunu da sorgusuz kabul etmek…