175. Sayı / Temmuz – Ağustos 2018

konuştum söz bitti koştum yaşamak gökyüzünde ne çok göz ondan yağmur ama bir ay yüzlü sevgilisi var akşamı en çok…

Bir dön bırakarak kemikli yazgıların usuna, Delirmiş buruklukları, sindiği kuşkulardan. Ayırırken bir hüthüt, polensiz çiçekleri; Dölleyen bir gülüşme bırakır masaya.…

Bir dil kuracağım, kızıl bir gün batımını, Dağların koynuna sokulurcasına sesiyle, Kendine eğen bir sıkılcım için. Ki o dildir; anlamını…

ey gök esrarın kadar yüce derinliğin kadar engin gözlerin hanumanı hayatın devasısın sen süs mü arıyorsun ey insanoğlu kalkmış olsa…

ne kadar zenginsin ne kadar cömert sana hoyrat bakan bu insanoğlu nasıl da nankör nasıl da namert her yaşı saklarsın…

I. Değildi o karanlık duvarlar ki; Uzun yol türküleriyle sağırlaşan, ve camdan bakınca dağın ardına, Koygun vadilere uyarlayan kendini, İlkyaz…