Naz Makamı
Şubatlar hep kara mıdır memleketimdeKarın beyaz yüzünün gölgelendiğiİçimizi yakan kara kışlar:Bir enkazım ki, demir taraklar gezinir etimde Uyanalım diye mi…
Şubatlar hep kara mıdır memleketimdeKarın beyaz yüzünün gölgelendiğiİçimizi yakan kara kışlar:Bir enkazım ki, demir taraklar gezinir etimde Uyanalım diye mi…
O Meryem yüzlü anneler şimdi nerdelerHer sabah kuş sesleriyle uyananİlk mekteplerin boş kalmış sıralarındaCennetten gülümseyen çocukların hüznüO çocuklar ki yeni…
Bizden geriye ne kalır dünyada, şu beton tabutlar dışındaHavada acı bir hüzün, çöküp kalıyoruz çığlıklar arasında. Bir ateş topu yükseliyor…
karanlığın ayak basmadığı yerde üşümüş yüzünükaçırdım aynalardan kuşlar ile akşam eve dönerkendur karlar yağsın biraz da dağlar uyusun ölümle yatar…
Ört üstümü anne, geceye ayaz demirledi,Beyaz bir dantelin işlemesinde ölü yüzleri;Soğuk odalarını ölülerin tuttuğu bir otel mi burası? Anne, başımda…
Sıkıştık bu çağda hesaplı gülüşlerininci mezar taşları arasınaÖğütülmüş acılarlayız dinmez sancılarlasabaha zor çıkarız konuşsak Dilimiz yorgun sesimiz kesikBakınca şu kurumuş…