Ey merhamet sahibi kalbimNereden vuruldun söyle? Hiç duyulmamış bir sesleAğlamaya başladığım günTaş üstünde taş kalmadıÖyleydi ama bilmedinizHiç bilemedim Terzilerin ellerine…

İstanbul’u inletiyor ezanlarBu insanlar kardeştir diyorumSenden geleni tasdik etmişlerİkrar ediyorlar dilleriyle deBunlar ölüm ötesinden haberliKalplerini ihya etmişlerYoksa nereden bilecekler fakire…

Kapının önündeÇamura batmışDikişleri patlamışKim bilir kaç zaman ve ne kadar yol almışVe pörsümüş bağcıklarıBenim kadar yabancıBir çift ayakkabı. Sürgünden mi…

behrâm’ın avı mıydı gecenin içindeki katran,saplanmış bir ok mu sızlar sesimde,yoksa yara mı, içime doğru akan. saraylarını taşladık bahçıvanlarınağızlarında söyleşirken…

bir nefesin dinlendiği göğüste çırpınan sesimigetirmeliydim ırmaklarla uzun uzadıya bir çağıltıylaâh bulutlar vurdu saçlarımı kar taneleriyle bir bir hayra yormaz…

Sonunda güneş gösterdi yine yüzünü,Kasvet verici bir karanlığın ardından.Taptaze doğdu umut; cıvıl cıvıl kuşlar,Çocuklarım! Güzel günler bekliyor bizi. Gelir geçer…

Pamuktan yapılmış sıradağlar gibiydiBir özgürlük sancağı vardı beyaz ellerindeSüleymaniye ikindisi, sessizlikBeline yüzlerce kez dolanmış harlı bir urganBedenimde gelip son bulanParmakları…

sağ elimde bir dağ sol elimde bir dağgözlerimde iki dağ birden ağladıkopardılar başınızın üzerindeki beyaz gülüdenizlerin rüzgârında şimşekleri kovalayanateş topundan…

İçlendi kalbimViran olmuş aynalardaKan revandır dünya Annem gitti gideliBoynum bükükÖpmüyor kimse beni Annemin gözleri cennetGökyüzünde ziyafetİncecik bir hilaldi sözleriHer akşam…

Yalnız Tanrı biliyor suların bildiğiniHatırladığın kadar Âdem de hatırlardıÂdem de unuturdu unuttuğuncaHer şey aslına dönüyor adımız bileBir asıl gizleniyor bilemesek…

Şuramda bir üzüntü var dedim hafızO kadar çok hiç kimsem yok kiYaprağın kuş gibi çırpınanKalbinden başka Her yol bir mülteci…

a. Şöyle: gördüğüm her şeyi unutuyorum, akan kan dışında!Kusurlarıma şimdilik göz yumuyorum, af ola!Konukları sofraya buyur ettikten sonra kalkıpTuz zamanı…