Mustafa Miyasoğlu, Sedat Ümran, Ahmet Erhan ve Servet Somuncuoğlu’na… Ölüm kime, ne zaman, nerede gelir; bilinmez. Ve sadece, Emaneti Alan’ın vardır bir bildiği. Bir de bakmışız, ‘gitmiş’ oluruz, dönülemeyene. Öteki gitmelere benzemeyen bir gidiştir bu. ‘Karanlıktan kaydık’ gibi olur bazen,…
a. Durduğu mesafede çılgın bir gölge gibi Her akşam arsız mezarlıkta aynı titreme Ölüler hayal perdesinin ardında Daha ölü daha ceset daha özgür Kan kokar saçının kıvrımlarında Veda çiçeğine tebessüm eden çocuğun Anlamazlar neden ölür bir insan Nasıl sarar bir…
Neyi kaybettiğini düşün derdi babam bir şeyi kazandığında Örneğin iş bulduğunda işsizliği işsiz kaldığında erdemini sabah erken kalkmanın Ama her şeyi bilmemi önerirdi durmadan hiçbir şey yapmasam da Üşümüştüm Ruhuma kurulmuş bütün sobalar buz yakıyordu gece gündüz Özlediğim ve bildiğim…
Bugün anlıyorum ancak nereye gitmek istediğimi Gidiyorum bir daha dokunarak ütüsüz sözlerime Çok yol alıyorum yoruluyor dillenen sessiz mısralar Yıllardır taşıdığım gök çöküyor kervanımın üzerine Kasımmış uyandığım sabahların onsuz kıyameti Bildim aç ve susuz yoksul ve yalnız yürüyorum Yiğit yenilgilerle…
nesi var ki dedim hayatın soğuk ve demli bir çay alıp mesela nohut tarlalarında o kurak iklimlerde kuş üzümlü kurabiyeler yiyerek biraz da gölgeleyerek sızısını unutmak ağrılı düş palazı beynimin insan leşi sokaklar yoksul gülümsemelerle gizlenmiş bu şehirde üzgünüm çok…
dün gece karanlıktan ürkmüş delişmen atlar girdi düşüme kendime çarpıp olmadık masallar anlatan bir aksakalla cebelleşip durdum sabaha kadar dört nala gittiğim ve içimin içime sığmadığı lanetli gecelerden biri diye düşündüm sadece ama değildi biliyordum tenimde sivilceler patlıyordu ağır bir…
Savaşı yazmak kolay aslında. Zor olan, barış… Patlayan bombaları, ölen çocukları, sönen ocakları, yanan evleri, dağılan aileleri, gözyaşlarını, sürgünleri yazmak kolay… Şiirin imkanı her zaman savaşı yazmaya yetti. Ama barış? Dünya edebiyatı ilk çağlardan itibaren kaleme alınan yüz binlerce savaş…
Bu saf rengi gecenin, bu son sessizliği Nihavent iniltisi kağıttan nefesimin Havı dökülmüş gülücükler takıyor dudaklarıma Annem, o korkunç yalnızlığıma yoldaş Ancak o tahammül gösteriyor harfi bitmiş dilime… (Bu kadar kusuru kim yüklüyor kaslarıma tanrım!) Yırtılıp atılmış bir fotoğrafta unuttum…
Saatlerimi sana kurdum Karaladım üstünü tüm sayıların Çıktım fecrinin yolculuğuna Gelip cehenneminde durdum Uykusuzdum perişandım bütün yaralar omzumda İhsan Işık Kendi tenhalığımı yaşıyorum bu gece.Sesini duyunca kasırgalı gülüşler patlıyor kulağımın duvarlarında.Bir ölü evini andıran sessiz koridorlarda, biraz önce yükselen gerçek…
Yüreğime sıcak bir şiir damlıyor tanrım Altın sürüsü kelimelerden tanıyorum parıldayan dizeleri Bir dua gibi mırıldanıyorum acıya dönüşen günahları Her şey gidiyor Bir tek aşk kalıyor sesimin siperinde Nefesimin külünden yeni bir türkü yükseliyor Fırtınalar dövüyor suskun dudaklarımı Işığa açılan…
İşte bu da oldu Tanrım, içimi kanattılar Sürdüler ışkınlarımı kapkaranlık dağlara Bilmediler topraklar en çok beni ağlatır Ve oyunsuz çocuklar, tılsımlı kalabalıklar Her gün okunan kitap, öldürmeyen intihar… Giderken ne bulacağımı bilmeden yürüyorum Gözlerim şarabî… Gölgem boğuk düğümler atıyor yanımdaki…
3. bana, bir sevmenin nasıl bir sevmek olduğunu anlat efendim! Büyüdüm, evet; büyüdükçe içimdeki sevgi Dilimin perçemindeki türküleri besledi hayali Vaadimi hatırladıkça unuttum acıları Her gülüşünde müzmin hüzünleri saklayan yüzü Ve düşlerimi çalan çığlıkları ile büyüdüm; evet… Ah, Kalbimin kırık…
2. bana,bir sevmenin nasıl bir sevmek olduğunu anlat efendim! Gözüm her kapandığında hayalinin geçişini görürüm Işıklarla donanmış Gülcemal gibi… Susarım Sustururlar Çatlar şahdamarımdaki özlem Ben anlarım kalabalık yalnızlıkları bir tek Ölümlü adamları ve yıkıntılı sabahları Her gece düşmüş kaleme hapsederim.…
Bu tedirgin karanlıkta Avuçlarım ıslak Kan-ter içindeyim Seni düşünüyorum Bedrettin Cömert 1. bana,bir sevmenin nasıl bir sevmek olduğunu anlat efendim! Kuruyan yanlarımı tutuşturan cemre düştüğünde yüreğime Mayıstı… Çok şey değildi yüreğimin istediği kaderden Görüyordun beni, boynum büküktü…
“Onlar iman etmiyorlar diye, neredeyse kendine kıyacaksın. Biz dilesek, onların üzerine gökten bir mucize indiririz de, Ona boyun eğmek zorunda kalırlar.” Şuara 3 -4 Üstelik yalanladılar her birimizi Yeryüzüne bakmadan alay ettiler sözlerimizle Allah’ın kudretinden deliller olduğunu görmediler Yalan saydılar…
Eskiden, aşk denen o tatlı kelimeyi işitmeye göreyim.Ilık bir su akardı içimden. Savunma için gerekliydi. Sizin cephede ne var ne yok. (Nuri Pakdil, Umut) Sonsuz bir hasattır bu. Ümit biter mi ? Nasıl kurutur rahle ilmini gök kutlunun? Ilık suya…